Schoenen

Sahagun zon

Het begint weer als water, je krijgt er de ... van.
Claude en ik nemen afscheid van elkaar. Jammer dat het zo moet lopen, we hadden het heel gezellig met elkaar, aan de andere kant geeft het ook een gevoel van bevrijding, ik zit niet meer vast aan 3 oktober en lange etappes. Over een paar dagen bellen we elkaar om te weten waar we zijn.
Twee Franse meisjes van 5 en 7 jaar lopen met hun alternatieve ouders ook de camino, al voor de derde keer. Kleine etappes, maar de oudste heeft ook al eens 30 km gelopen. Hun koppies zijn net als die van hun ouders heel kort geknipt omdat ze last hadden van hoofdluis. Het zijn intelligente kinderen die zelfs al een mondvol Spaans en Engels spreken, opgepikt op de camino. Pa heeft een zelfgebreide trui aan, ik ken er meer, en een vlassig baardje. Er rolt ook een man in een stoel mee, af en toe gaat dat lastig als er een heuvel genomen moet worden. Vandaag gaan ze met hun bestelauto naar huis.
Met de Duitse Daniela praat ik over de blaren waarvan zij last heeft. Ze loopt op goretex schoenen die vrij warm zijn, en daardoor in combinatie met vochtige voeten de problemen geven. Ze is receptioniste in een hotelketen, maar spreekt eigenlijk alleen maar Duits. Ze verbaast zich dat wij Nederlanders zo veel talen spreken. Leren en doen is mijn advies. Ze is niet zo van het leren. Ja, dan maar een jaar in een ander land gaan wonen.
Onder het avondeten gaat het ook over schoenen, een Engelse vrouw heeft brede voeten, en altijd last bij het vinden van de juiste. 'Meindl schoenen', zeg ik, 'een Duits merk, die zijn breed'. Die blijkt ze te hebben gekocht. Ook komt de deadline van velen om een vliegtuig te halen of een vriend die dan en dan daar is ter sprake. Zij hebben er geen last van. Die meesten plannen alles veel te krap is de mening. Ik eet een ruime hoeveelheid spaghetti en flan toe. Dat vult.
Han vraagt hoe het met mijn gezondheid gaat. Ik zeg haar, dat alles vandaag binnen is gebleven en dat ik morgen naar El Burgo ga.