Old enough to learn and young enough to turn

El Burgo Ranero - Puente de Villarente 26 km 8:00-13:30 zon

De sanitaire voorziening is pover, slechts één wasbak, de scheerbeurt schiet er daarom bij in. Nou ja, dan val ik niet meer zo op bij de rest die er woest bijloopt. Pieter en Han lopen een stuk en pakken daarna de bus naar León, even bijkomen.
De zon penseelt een roze gloed boven de Picos de Europa, die nu grijsblauw schijnen. De bergketen heet zo, omdat zeelui in vroeger tijden komend vanuit Amerika haar als eerste zagen. Dat moet een zegen geweest zijn na vele weken dobberen op de oceaan met die notedopjes.
Ook deze etappe biedt weinig spectaculairs, lange stukken recht pad, af en toe een dorpje. Net voor Mansilla haal ik Danilea weer in, ze heeft geen koffiestop gehouden in Reliega en blijft in Mansilla. Er is een gezellig marktje waar alleen groenten en fruit worden verkocht.

Tijdens een donkere episode in zijn leven heeft mijn muziekvriend Herwijn verschillende memorabele teksten geschreven. 'Old enough to learn and young enough to turn' was het refrein van een van zijn liedjes. Hij vroeg zich af, waarom mensen zo onvriendelijk tegen elkaar doen. Hij snapte het maar niet. Je bent nooit te oud om te leren en het is beter ten halve te keren, dan ten hele te dwalen. Je kunt er vandaag nog mee beginnen.

Vervolgens weer een rechte streep langs de autoweg, op naar Puente de Villarente. Ik heb leukere dorpen gezien. De herberg is aardig, er wordt nog druk aan gesleuteld. Waarschijnlijk voor volgens jaar, een heilig jaar, 25 juli de viering van St. Jacobus valt dan op zondag, en er zal een overvloed aan pelgrims langskomen.
Claude belt om te vragen hoe het gaat. ´Een stuk beter´, zeg ik, ´morgen ben ik in León.´ Hij rekent, ´misschien zien we elkaar dan nog in Santiago.´
Ik zit met een Oostenrijks echtpaar aan tafel die de camino al verschillende keren hebben gelopen, ook die vanaf Sevilla. Die was nat in het voorjaar, maar wel heel mooi met al die bloeiende bloemen. Verder zitten er drie Japanners, zij doen de tocht om godsdienstige redenen. Japan is overwegend hindoeïstisch, maar er zijn ook christenen. We hebben het over taal, Japans klinkt voor ons nogal staccato. Ze leren me een aantal woorden: itadaki masu - eet smakelijk, ohayo - goedenmorgen, sayonara - tot ziens, arigatou - dank u. Ze gaan volledig uit hun dak als ze horen dat ik vanuit Nederland ben komen lopen en maken een paar foto´s van me.
Buiten praat ik nog met een Deense man van 62, die bij een verzekeringsmaatschappij werkte en met staatssteun met vervroegd pensioen kon. Eigen vindt hij dat laatste vreemd, maar ja, nee zeggen is ook zo wat.