Vooruitkijken en terugdenken

Larrasoana - Cizur Menor 19 km 7:05-12:00 bewolkt, zon

Het rommelt weer vroeg en Claude en ik staan maar op. We ontbijten in het restaurantje van gisteravond. De dame is weer erg aardig en als ik wegga, krijg ik nog een paar zoenen, voor de muziek, denk ik. Bon camino!
In colonne lopen we achter elkaar over een smal pad. Claude heeft last van zijn spieren en blijft een beetje achter. We lopen sowieso niet de hele dag bijekaar. Vaak loop ik uren alleen en ben ik ruim voor hem in de plaats waar we overnachten. Ik wacht in een koffietentje en samen gaan we verder naar Pamplona, in het Baskisch Irun geheten. Onderweg praat ik met een Canadees stel, wiens ouders begin ´50 van Nederland uit zijn geëmigreerd. Ze spreken dan ook nog aardig Nederlands. Eigenlijk kunnen ze niet zo goed zeggen, waarom ze de camino lopen. Canada heeft toch ook wel aardig wat te bieden, stel ik. De man is er vaak met zijn zoon in kano op uit getrokken.

Van mijn oude tennismakker Peter kreeg ik het advies om vooruit te kijken en terug te denken. Deze tip kreeg hij op zijn beurt weer van Jo de Roo, een voormalig profwielrenner. Hij won in 1962 de monsterklassieker Bordeaux-Parijs, gevreesd vanwege zijn afstand van zo’n 600 kilometer. Eén van de belangrijkste problemen was de tijdsduur en de daarmee samenhangende eentonigheid. De Roo vertelde dat hij nooit dacht aan de afstand die hij nog moest afleggen, maar alleen aan wat hij al achter de rug had. Dat stimuleerde enorm.
Wat ik vaak doe als er weer een stevige etappe aankomt, hem verdelen in behapbare brokken en die afzetten naar mijn eigen omgeving. Kijk 30 km is van Berkel en Rodenrijs naar Scheveningen, begin er maar aan. Met 15 km kom ik in Voorburg, waar ik een paar jaar heb gewerkt en op de fiets heen ging, toch een behoorlijk eind. Na 5 km ben ik in Pijnacker, dat is al lekker dichtbij. Met ruim een km loop ik naar het station. Dat werkt ook zo als een bergpas over moet. 300 meter is de Eiffeltoren, en je bent buiten adem eer je boven bent. Neem de hoogte niet te klein want dan komt er ook geen eind, als je 100 keer de huistrap moet oplopen.
Ik mag nog 700 km lopen, en heb er al 1800 afgelegd. Vooruitkijken en terugdenken, dat zou ik meer moeten doen! Misschien ook een tip voor ieder die dit leest.

Maribel Roncal, waarbij we in Cizor Menor logeren, heeft Claude aangeraden eerst naar de herberg te komen, want vol is vol, en daarna met de bus Pomplona te bezoeken. Tring, Charlotte belt, pap, hoe gaat ie, kun je 200 Euro overmaken voor mijn studieboeken, heb je dat zelf niet, ja op mijn spaarrekening, gebruik dat dan maar, dan maak ik het in oktober wel naar je over.
Claude is getekend, eerst maar eens een cortado met een bollo, gewoon koffie met een broodje. Hij knapt op. Hé, daar is Denis weer. Aan een smakelijke politieagente vraag ik de weg, niet dat we die niet weten, maar we wilden haar wel even van dichtbij zien. Mannen blijven kinderen. Om 12 uur lopen we Cizor Menor binnen en de receptie van de herberg gaat net open.
´s Middags pakken we de bus naar Pamplona. Ik ben hier enige jaren geleden al geweest, met Marjolein. Iedereen droeg wit met rood, en het was afgeladen in de stad. Er was toen de feestweek met die stieren. Maar ja, ze wilde toen doorreizen, dus van de stieren heb ik niets gezien.
De oude stadskern is de moeite waard om te bezoeken. Een grote kathedraal, de oude straatjes met de vele winkeltjes en bars. We pakken de bus naar een winkelcentrum aan de rand van de stad. Tring, ik ben weer eens populair, Marjolein. Terwijl ik dit telefoontje aanhoor, moet ik uitstappen, begint het ineens fors te regenen, en steek ik de weg over naar het winkelcentrum. Nergens een schuilplaats te bekennen.
Het kost ons moeite om een bakker te vinden of een supermarkt. Kennelijk eet niemand in Pamplona thuis. Behoorlijk moe eten in de keuken van de herberg het gekochte brood. ´s Middags hebben we al kebab op, dus zoveel honger hebben we niet. Vanavond en vannacht is er feest in het dorp. De band is al aan het inspelen. Ik hoop dat we kunnen slapen. Nou, eerst houden een stel hardpratende Amerikanen ons wakker. Om tien uur ga ik naar buiten en zeg een beetje hard in het Nederlands dat het tien uur is en dat ze stil moeten zijn. Het effect is verbluffend. Kennelijk verstaat iedereen Nederlands!