De thuisreis

Santiago de Compostela - Berkel en Rodenrijs regen, bewolkt, zonnetje

Veel te vroeg sta ik op, ik dacht dat mijn wekker ging. Goed, 'beter vroeg, dan nooit', moet je maar denken. Bij het afscheid wens ik Vanesa een gelukkig leven toe en 'God bless you'. Haar vliegtuig gaat pas tegen het einde van de middag. Om m'n benen nog even te strekken ga ik lopend naar het busstation, een wandeling van twintig minuten, doorlopen naar Berkel vind ik wat te dol. Onderweg hoor ik uit een stilstaande taxi: 'Hé Jan', het is Clemens: 'Waar ga jij naar toe?' 'Naar het busstation', antwoord ik. 'Stap in.' Dat is toevallig en we zijn blij met de ontmoeting, nadat we elkaar in de kathedraal hebben misgelopen.
In de stationsrestauratie drinken we een bak koffie en daarna is het wachten tot kwart over tien. Steeds meer bekenden verschijnen op het station, zo ook Mieke. Ze gaat naar Finisterra, met de bus. 'Het is jammer, dat het regent. Ik hoop dat je nog wat kunt zien', zeg ik. Ze is er laconiek onder.
In de bus kom ik naast Jan, de Belg, te zitten, een grote man. Wij leuteren heel wat af gedurende de reis. Hij is gids van avonturenreizen, zeg maar, een aantal beschaafde mensen terugvoeren naar primitieve omstandigheden, en heeft daarbij de ganse wereld gezien. Hij zwalkte als jongetje van 16 jaar al door het buitenland. Hij heeft biologie gestudeerd en dat komt wel van pas, als er een inheemse gevederde vriend of een vreemdsoortig vierpotig dier wordt gespot. Een douchebeurt en wat schone kleding zou voor hem geen weelde zijn, want mijn niet al te beste reukvermogen bespeurt toch een intense zweetlucht. Hij heeft in Nieuw-Zeeland gewoond, maar is teruggekomen omdat de mentaliteit hem daar niet beviel. In mei van dit jaar is hij gescheiden, en om zijn hoofd leeg te maken liep hij de camino.
Het weerzien met al die Noordspaanse plaatsen en dorpen is leuk, maar het duurt wel erg lang, 12 uur, voor we in de buurt van Burgos, goed 500 km verder, zijn. Met een ranzige kippenpoot en wat vette patat is mijn maag voor de rest van de nacht gevuld. Het overstappen gaat redelijk chaotisch: mensen moeten nog hun spullen uit de bus pakken, terwijl nieuwkomers al naar binnen dringen. Dan naar de andere kant van de bus om je rugzak uit het vooronder te halen. Vervolgens naar de andere bus, waar het in omgekeerde volgorde gaat. Onze bus zit bijna vol. Onderweg stoppen we nog op verschillende plaatsen om de laatste plaatsen te vullen.
Logroño, Pampluna of Irun, en San Sebastian, meer heb ik niet gezien.