Arzúa - Lavacolla 30 km 7:55-14:20 zon
7 uur, mooie tijd om op te staan. Het wordt pas tegen half negen licht. De tocht is een herhaling van gisteren, mooi glooiend terrein, niet al te moeilijk, maar je wordt er wel moe van.
Ik raak weer aan de praat met Rien. ´Ik loop de tocht voor mijn zieke dochter´, bekent hij met tranen in z´n ogen, ´dat is nog het enige wat ik voor haar kan doen.´ Hij heeft bij Isover gewerkt, eerst berekende hij construcites, later zat hij in de marketing en de OR. Nu is hij nog steeds actief: hij zit onder andere in het bestuur van een appartementencomplex. Dat houdt hem fit. We hebben over dat soort zaken dezelfde gedachte. Fit blijf je niet achter de gerania.
Onderweg kom ik weer dezelfde mensen tegen. Iedereen ruikt stal. Er staan hoge eucalyptusbomen die geweldig geuren. Doordat we Pedrouzo schampen, mis ik mijn lunch en moet ik mijn maag vullen met noten en chocola.
Lavacolla heeft alleen hotels en hostals. Vanesa stelt voor om een kamer met z´n tweeën te delen. Zo gaat dat bij pelgrims. Kennelijk vertrouwt ze me. Het viertal van gisteravond overnacht ook in het plaatsje.
Ik vertel Vanesa over onze thuissituatie: vier jongens en later nog een meisje, weinig geld enz. Ze is zichtbaar onder de indruk. Haar verhaal is feitelijk niet zoveel anders. Haar vader, net zo oud als ik, werkte eerst op een vorkheftruc, maar het bedrijf ging dicht. Haar moeder naaide kleding en haar vader is dat ook gaan doen. Ze wonen in een huis met tuin. Ze heeft twee zussen en een broer. Breed hadden ze het niet, daardoor gingen de kinderen naar de staatsscholen. Slim zijn ze wel, want allen zijn naar de universiteit gegaan. Een geweldige prestatie. Hoe ontgroeit een gezin de armoe? Later vertelt ze nog, dat als ze en haar vriend zich gaan verloven als ze terug is.
Stel je voor dat ik deze tocht helemaal niet heb gemaakt, maar gewoon een blog met wat verhaaltjes heb bijgehouden. Zou je je dan als lezer bedrogen voelen? Slechts een paar mensen hebben me onderweg gezien, die kunnen in het complot zitten of zelf ook bedrogen zijn. Een auto is zo gehuurd en ik hoef maar met een rugzak aan te komen en ieder geloofd het dat ik loop. Die verhaaltjes bewijzen iets, die kan iedereen verzinnen en foto´s ontbreken.
Ook al zou het waar zijn, waarom krijg je dan een vervelend gevoel? Uit reactie heb ik begrepen, dat de mensen de verhaaltjes leuk vonden en zich dus kennelijk hebben vermaakt. De meeste boeken zijn ook fictie, waarom deze tocht niet? Waarom zou ik zo gek zijn om 2500 km te gaan lopen, zou jij het doen?
Toch proef ik teleurstelling, je voelt je bedrogen: het zal toch niet ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten