Waves of Freedom

Palas del Rei - Arzúa 29 km 7:35-14:30 zon

Zo´n drie kwartier lopen we in het donker. Vanesa vindt het prettig als ik in het donker bij haar blijf, daarna loop ik meestal uit. Ze loopt ook graag alleen. Ze lijkt in haar doen en laten op mijn jongste dochter Charlotte. Misschien lopen we daarom al een paar dagen rond elkaar. Ze komt er wel, denk ik dan als oude knar.
Wat een prachtige hei, dat paars met die gele bloemen. Tring, Andrea, ze volgt mijn verhalen op de voet. ´Zie je er tegenop om weer naar huis te gaan?´, vraagt ze. ´Nou na vier maanden ben ik wel uitgelopen´, antwoord ik, ´het zal wel wennen zijn. Het is hier ook iedere dag hetzelfde, er gebeurt niet zoveel spectaculairs meer. Wat dat aangaat, was het voor Le Puy spannender.´

Eric Andersen schreef in 1969 op zijn LP 'A Country Dream' het schitterende liedje 'Waves of Freedom'. Ruim 6 minuten de Golven der Vrijheid. Het eerste couplet gaat als volgt:

They say, we are but strangers
and we'd been so all out lifes
We've seen a lot of trouble
Yes, we've seen a lot of strife
But I will make one promise
before I take my leave
We'll ride the Waves of Freedom
and that you can believe

In het tussenstuk neemt het orgel de klanken van de pedalsteelgitaar over. En naar het einde alleen maar desolatie, langzaam zakt de kist en blijven de aanwezigen eenzaam achter. Heb ik hem wel gekend?

We zijn vreemden voor elkaar en dat zijn we ons hele leven geweest. Dat is toch erg?
In een cursus leerde het Johari-window kennen, vier kwadranten waarbij in elk kwadrant iets van mijn eigenschappen wordt gezegd. In het eerste zijn de eigenschappen opgetekend die alleen ik ken, in het tweede die wij beiden kennen, in het derde die alleen jij van mij kent, en in het vierde die ik noch jij kent.
Ik ken mezelf geeneens helemaal, en de ander kent mij ook maar gedeeltelijk. Ik heb in deze blog tijdens mijn reis veel over mijzelf verteld, misschien meer dan anderen zouden doen, maar kun je eigelijk teveel vertellen als je maar zo weinig over jezelf weet?
Het lijkt me in ieder geval wel mooi om na een aards bestaan weg te drijven op de Waves of Freedom.

Tring, broer Henk: ´Je bent er bijna hè?´ Zondag, nog zo´n veertig km. ´Ik dacht wel dat je het zou halen toen ik je op je verjaardag zag.´ We spreken af om na mijn terugkomst weer eens in Delft te gaan eten.
Er komt een priester op me af en zegent me. Dat doet hij met alle pelgrims.
Vanesa en ik overnachten in de Alberque Apostol, een nieuw gebouw, mooie slaapzaal en goede bedden. Daar kom ik de obese Amerikaanse Kelly, die ik voor het eerst in St. Jean zag, tegen. Ze heeft een stuk met de trein afgelegd en loopt nu per dag 15 km. Met Rien heb ik op het terras een gesprek over de problemen in de wereld. Hij is 70 en kan er over meepraten.
In een goed restaurant praten we bij met Christiane en Francine, Juan en Enrique in een mengelmoesje van Frans en Spaans. Het is dus opletten geblazen. Juan verbaast zich erover dat Vanesa zo goed Spaans spreekt, terwijl ze nooit les heeft gehad. Ze voelt de verschillen in uitspraak tussen beide talen van nature goed aan.
Het eten is smakelijk en de bediening goed. Om negen zit ieder te geeuwen, het is pelgrimsbedtijd. In de kou en begluurd door een volle maan gaan we richting de herberg.