Het is volbracht

Lavacolla - Santiago de Compostela 11 km 7:35-10:00 regen

Geen gesnurk, maar wel het hoge zoemen van een mug. Daar ken ik een liedje van. Het regent als we naar buiten stappen, dat is nou jammer op de laatste dag. Al snel lopen we met een groepje van tien pelgrims naar de eindbestemming. Bij Monte de Gozo staat een groot beeld, waar ieder uitgebreid wordt gefotografeerd. Vanaf hier zou je de kathedraal moeten kunnen zien, maar dat kunnen we nu wel vergeten. Al met al was dit toch nog een klim.
In Santiago loop ik eerst langs het busstation om de terugreis te regelen, dan weet ik ook hoeveel nachten ik nog mag blijven. 'Maandag 10 uur´, zegt de man achter het loket, ´anders woensdag of vrijdag.´ Maandag komt me wel erg snel over, ´doe woensdag maar´, antwoord ik. Een kaartje rijker en 156 Euro armer loop ik naar Vanessa. Ze belt het hostal waarvan ik het nummer van pelgrim-in-ruste Ferry heb gekregen. ´Completo´. Een ander hostal, ook vol. Na wat eten en drinken gaan we eerst naar de kathedraal. De regen zet nog even aan.
Daar staat hij dan, de kathedraal van Santiago de Compostela, indrukwekkend na 2500 km lopen. Vanessa schiet in tranen en ik druk haar tegen me aan. Op het plein zie je steeds meer pelgrims komen, die elkaar omhelzen, feliciteren, huilen, noem maar op.
We lopen de kathedraal in en het is een feest van herkenning. De Japanners die het boek schrijven, zij vragen of ik beter ben, want ze hebben van Claude gehoord dat ik diarree had. Hans de Amsterdammer, die gisteren doorgelopen is, Rita de Hongaarse, Clemens de Duitser in de verte, Louis de Canadees, een groepje Brazilianen, Christiane en Francine, Juan, Enrique, en nog veel meer. Iedereen omarmt en knuffelt elkaar. Regelmatig komt er gesis uit de luidsprekers dat de mensen tot stilte maant. Tegen 12 uur neemt een zuster plaats op het spreekgestoelte en begint met een mooie vaste stem enige regels te zingen. Wij moeten die nazingen. ´Bueno´, zegt ze, ´un poco mas alto, wat luider graag´. En na wat oefenen komen de kerkgangers op gang. Om 12 uur begint de pelgrimsmis, uiteraard in het Spaans. Ik begrijp er niet zoveel van, maar vind hem wel plechtig. En om mijn tocht af te sluiten ga ik ook naar voren om het brood, het lichaam van Jezus symboliserend, te ontvangen. De botafumeiro, het grote wierookvat, hangt er niet, dat is jammer. Na de mis zie ik ook de Canadezen Michel en Mannon, wat een verrassing.
Na de mis gaan Vanessa en ik op zoek naar een hostal. Dat wordt ons op een presenteerblaadje aangereikt door een man. Voor hem is het vissen in een volle vijver. Een aardig hostal met keuken, wasmachine en nog een zitkamer. Eindelijk van onze rugzak bevrijd, gaan we ons compostolaat, de pelgrimsakte, halen. Het meisje achter de balie vraagt uitgebreid naar mijn tocht. Ze vindt het een geweldige prestatie.
Daarna is het etenstijd en ik eet eindelijk weer eens een broodje kebab. Ik wil nog naar de kathedraal om wat kaarsjes te branden. Onderweg komen we de Duitse Daniela tegen. Die heb ik een tijd niet gezien. Ze is vrijdag aangekomen en is gisteren naar Fisterre gegaan. Veel heeft ze niet gezien van wege de regen. In de kathedraal vind ik het te druk. Morgen ga ik in alle rust terug.
Terug in het hostal stop ik bijna alle kleding, ik moet tenslotte nog wat aan, in de wasmachine.
Henk belt terug en feliciteert me. Ook vriendin Jeannet doet dat en wil alle foto´s zien. Ik vermoed dat ik nog een paar CD´s met foto´s toegestuurd krijg, dus zet je schrap.
We eten pulpo, stukjes inktvis, je moet ernaar zoeken tussen de lappen deeg en uien. De smaak is aardig. Na het eten slenteren we nog wat door de stad, want een pelgrim moet aan z´n kilometers komen.