Flipperkast

Santiago de Compostela baggerweer

Het heeft de gehele nacht geregend en dat doet het nu nog steeds. Lekker trouwens, dat wakker worden zonder wekker. We hebben muesli als ontbijt, alle restjes moeten tenslotte op en het vult goed.
We gaan naar de kathedraal om deze beter te bekijken. Onderweg belt Aage me om me te feliciteren. Ik heb ook al SMS-jes van Pia en Leonie ontvangen. Het is nu nog rustig in de kathedraal en we kunnen alles goed bekijken. Wat een weelde! In de kelder onder het altaar staat een prachtige zilveren kist met stoffelijke resten van de apostel Jacobus. Een priester houdt er de mis en voert daarbij een verschillende riten uit.
Achter het altaar is het allemaal goud wat blinkt. We lopen via een trap achter het beeld van Sint Jacobus en ik leg net als alle passanten mijn handen op de schouders ervan.
Tijdens mijn tocht heb ik mensen die mij geholpen hebben, beloofd een grote kaars op te steken en dat wil ik nu gaan uitvoeren, maar waar? Uiteindelijk vind ik de mooiste plek voor het beeld van Maria met Jezus in het midden van de kerk links van het altaar. Een kaarsje aansteken is er niet bij, dat vind ik al jammer, maar als ik een Euro in de gleuf van de bak met lampjes werp, gaat deze aan en uit als een flipperkast. Ik kan geeneens zien welk lampje voor mijn geld brandt, wat een afgang, dit kan toch wel wat plechtiger. Toch doe ik er vier Euro's in en denk daarbij aan de mensen die mij geholpen hebben, aan mijn ouders, aan de zieken in mijn omgeving en aan mijn tennisvrienden Theo en Yvon, zij heeft mij gevraagd er één voor haar te branden.
Vanesa wil churros, in de olie gefrituurde meelstengels, met chocola eten. Na een paar keer vragen vinden we een bar die ze heeft. Ze vullen goed, alhoewel ik de smaak nooit zo daverend vind.
De mis is een herhaling van gisteren, we zitten nu echter tussen beide helften van het orgel. De barokke opbouw is weelderig en de klank mooi. Daar zou ik wel een concert op willen horen. Aan de zijkanten staan biechtstoelen. In verschillende zitten priesters die bij mensen die biecht afnemen. Tijdens de mis is het een constant heen en weer lopen van toeristen, zelfs achter het altaar. Ik denk dan, waarom gaan de deuren niet dicht en gaan de mensen niet zitten? Maar kennelijk is het 'the show must go on'. Na de mis zie ik geen nieuwe bekenden.
Bij de supermercado halen we eten voor de lunch en het avondeten, pasta, een pelgrim weet niet beter. Tijdens de lunch ontvangt Vanesa een SMS-je waardoor ze tranen in haar ogen krijgt. Haar vriend kan haar niet ophalen van het vliegveld omdat hij een maand voor z'n werk naar Argentinië moet. Na een telefoontje met hem blijkt dat ze het SMS-je verkeerd had begrepen. Die gevoelige jeugd toch.
Ik ga mijn blog bijwerken in een internetcafé, eindelijk een redelijke omgeving. Het kost me een paar uur, want ik loop een week achter.
Op de terugweg koop ik een kruisje van Santiago voor Vanesa, wetend dat ze dit gezien haar godsdienstige achtergrond zeer op prijs zal stellen. Ook de kaartverkoper en het de man in het postkantoor zijn blij met de aankoop van mijn kaarten en postzegels.
Terug in het hostal laat Vanesa mij haar souveniraankopen zien, voor elk familielid wel iets. Ze glimt als ik haar het kruisje geef. Ze wil er een op haar hiel laten tatoeëren met de initialen van haar ouders erin.
Ik werk de lijst af van mensen die ik een kaartje wil sturen: bedankjes en groeten. Het lijkt wel kerst. Ondertussen maakt Vanesa pasta. Ze heeft daarin nog niet zoveel ervaring, want anders dan studenten in Nederland blijven de meesten in Brazilië als het even kan thuis wonen. Het smaakt mij echter prima.