Camera

zondag 28 augustus Vercelli - Nicorvo 27 km 08:00 - 15:10 zon
Vercelli, een mooie plaats om te bezoeken, wij doen dat niet en zo houd ik nog wat over voor als ik nog eens in deze omgeving kom.
De rijstvelden gaan gewoon door, nou ja, soms afgewisseld met wat maïs, maar er lopen nu dijken doorheen met kiezels als verharding. Daarop mogen wij ons voortbewegen, bij elke pas staat je voet en knie onder een andere hoek, redelijk vermoeiend kun je wel zeggen en na zoveel kilometer lijken je benen van elastiek.
Ik loop ruim voor Claude uit, even een uurtje alleen, denkend aan van alles en niets. In Palestro haal ik Alice in en is het tijd voor een bak koffie of wat anders. We wachten geruime tijd op Claude en ondertussen vraag ik aan een oude man waar de bar is, 200 meter rechtdoor en bij de lichten links. En inderdaad, we zijn niet de enigen, het zit vol met mannen, de vrouwen zitten in de kerk. Ik loop door naar achteren en in de tuin vinden we ruim plaats. Claude houdt van zijn americano heet water over en ik maak daarvan na mijn capuccino nog een bak met zelfgesjouwde oploskoffie. Verder vullen we onze magen met repen en cruesli. Dan gaat het als ganzen over de weg richting Robbio, je moet dan goed opletten want veel Italianen kennen maar twee standen: stationair en vol gas. Vooral op zondag zijn motorrijders nogal uitgelaten. Het resultaat zie je regelmatig in de berm terug in de vorm van een kruis met foto en bloemen.
Robbio, dat schiet op, ik groet een knaap die in zijn tuin bezig is en hij steekt joviaal zijn hand op, deze kennismaking komt later goed van pas, leest u verder.
Alice loopt door als wij op een trap neerstrijken om te eten. Shit, waar is mijn camera, nee niet onder mijn rugzak, nergens te vinden, camera kwijt. Ergens schoot mijn riem los, alleen weet ik niet meer waar, hoe ik ook denk. Was dat bij de laatste plas? Of heb ik hem gewoon in de bar laten liggen, het kan, maar we kijken altijd grondig of er niets achterblijft. Ik houd een auto aan maar weet de knaap niet te overreden om even naar Palestro te mogen meerijden, hij is of onnozel of doet net alsof. Claude blijft bij de spullen en ik loop terug. Ja, daar in de bocht tegenover het pompstation hebben we even staan bespreken welke kant we zouden opgaan, geen camera, daar heb ik een plasje gepleegd, het grasveld drie keer afgezocht, geen camera. Ik ga naar de knaap die zojuist in zijn tuin bezig was en vraag of hij de bar wil bellen. Hij spreekt goed Engels en wil direct naar de bar rijden. We kijken eerst nog een keer het grasveld na, niets te vinden. Dan rijden we al zoekend de weg terug naar Palestro, niets te zien, het kan ook bijna niet want Alice en Claude liepen steeds achter mij. In de bar niets gevonden. Daniele, zo heet mijn zeer behulpzame helper, doet nog verschillende suggesties aan de hand, en helpt verder met zoeken. Een tijdje geleden heb ik mijn mobiel al aangezet en gezien dat Claude mij heeft gebeld en gesmst, maar het apparaat vindt zichzelf belangrijker dan op mijn verzoek te mogen bellen te reageren. We rijden al zoekend terug en even voor Robbio stap ik uit met de afspraak dat ik dadelijk langsloop om mijn telefoonnummer achter te laten, Daniele gaat vanmiddag nog even op de fiets kijken. Hè, hè, eindelijk mag ik de sms van Claude bekijken en ... iemand heeft mijn camera gevonden en gebracht.
Ik loop langs het huis van Daniele om het goede nieuws te vertellen en hem uitgebreid te bedanken van zijn hulp. Claude vertelt dat er een man in een auto bij hem stopte, maar dat hij eerst begreep dat de man hem een lift wilde geven, pas daarna bleek de man de camera gevonden te hebben, waar is onduidelijk, en door de foto's op ons spoor was gekomen.
Bij de bar in Nicorvo kunnen we de sleutel ophalen. Antonella vertelt via Google Translater wat we moeten doen en vraagt of we vanavond willen eten. De vertalingen zijn soms lachwekkend, maar we begrijpen elkaar. Ze brengt ons naar het ostello een eind verderop in de straat precies onder de kerktoren, en op haar geroep doet Alice slaperig de deur open, ze vroeg zich al af waar we bleven.
Antonella heeft een stevige spaghetti met jacobsmosselen gemaakt en een lapje vlees met tomatengarnering. Ze vindt alle aandacht wel leuk, en terwijl Alice en ik terug lopen, blijft Claude nog wat met haar converseren.