Geluid

maandag 22 augustus Chatillon - Issogne 20 km 07:25 - 13:50 zon en heet
Nicolo heeft vannacht verschillende keren overgegeven, dat zorgde voor een zeer onrustige nacht, en omdat ik zelf niet graag besmet wil raken, ga ik zonder gegeten en water getapt te hebben weg.
Op aanwijzing van een man die ik naar de weg vraag, lopen we direct naar St. Vincent. Claude wilde in Aosta niet wachten tot acht uur om bij een grote supermarkt inkopen te doen, dan doen we het nu tot kwart voor negen. We eten wat en halen een bak koffie, die in Italië ineens aanmerkelijk leuker geprijsd is. Ik sla het nodige in voor onderweg, want winkels zijn ook hier schaars.
Mijn lichaam doet het vandaag niet zo na die lange hete tocht van gisteren en de slechte nacht, het is duidelijk bezig met herstel. Claude heeft er gelukkig weer zin in, de rustdag heeft hem goed gedaan.
Na een warme tocht komen we in Issogne, waar we na verschillende keren vragen en omhoog gestuurd te zijn, uiteindelijk terechtkomen in Al Maniero. De waardin denkt dat we willen eten en zegt, dat ze gesloten is. We willen echter slapen en dan doet ze het hek open. Nee, een tweepersoonsbed vinden we niet erg, we hebben wel onder vreemdere omstandigheden geslapen. 70 Euro, zegt ze, ik probeer nog wat af te dingen, maar daar gaat ze in zoverre op in, dat we het ontbijt erbij krijgen, volgens mij een sigaar uit eigen doos.
Na de douche en een ruime siesta ga ik naar een café voor een broodje en een pils, en om wat te schrijven. Er is een veel te dikke man verbaal behoorlijk aanwezig. Om vijf uur, 's middags, komt de barman mij vragen te betalen, want hij gaat dicht.
Ik kom langs een tentoonstelling van de plaatselijke school, er hangen klassenfoto's uit 1925 en later, ach ze zijn niet veel anders dan die van ons, in een vitrinekast liggen kroontjespennen, waar ikzelf ook mee heb geschreven vertel ik de jonge bode. Is het moeilijk om ermee te schrijven, vraagt hij. De kinderen kregen ook les in Frans, getuigen de lesboekjes. En die schoolbanken met zo'n klep, zo herkenbaar.
Er staan net als Zwitserland overal fonteinen waaruit constant water loopt, dat wordt opgevangen in een bak. Meestal kun je het wel drinken, hoewel bij sommige staat dat het water niet gecontroleerd wordt. Deze bak loopt over in een tweede met een schuine rand, voor de was denk ik, en een juist aankomende vrouw bevestigt dit.
Bij het hotel aangekomen ga ik verder met schrijven, daar krijg je dorst van, en zo raak ik gesprek met de waardin, die beaamt dat het veel te warm is voor de tijd van het jaar, gisteren 35 plus, dat heb ik gemerkt, maar het wordt de komende dagen koeler. Als ik vraag of ik mijn blog op de pc mag bijwerken, gaat ze even overleggen en het blijkt geen probleem. Ik loop door die lange loopdagen achter met mijn teksten en dat gaat sneller dan je denkt.
Rust kent dit dorp niet, er is altijd achtergrondgeluid van Autoroute 5 naar Torino, de luchtkwaliteit zal ook niet daverend zijn, en dan al die honden die voor alles en nog wat aanslaan, de motoren die gierend optrekken alsof ze met een wedstrijd bezig zijn, en die enkele radio die wat te hard aan staat en waar de mensen dan juist over klagen.