La Mama

dinsdag 23 augustus Issogne - Pont Saint Martin 18 km 08:40 - 12:40 zon en heet
Een prima ontbijt mag wat kosten blijkt uit de rekening. Ook vandaag laat de zon zich van z'n sterke kant zien, er schijnt daar boven nog wat brandstof gevonden te zijn.
In de verte torent het kasteel van Bard al boven de A5 uit, om er te komen moeten we door Hône, alwaar een restaurant uitnodigt tot een kop koffie, even bijkomen en afkoelen.
Bij Bard komen we op de voor mij zo bekende SS26 terecht. Gelukkig ligt er na een kilometer een voetpad langs, dat uiteindelijk in Pont Saint Martin uitkomt. Onderweg gaat Claude bijna uit z'n dak als hij voor de zoveelste keer een restant van de Via Romana ziet.
In Pont vragen we aan een paar dames de weg naar verschillende adressen, maar eigenlijk gaat dat bijna altijd verkeerd, vrouwen letten op andere dingen. Een man zal zeggen derde links tweede rechts, een vrouw je passeert een bakkerswinkel waar ze van die lekkere noemmaarop verkopen en dan ... dan ben je als man al helemaal de weg kwijt, wat een nutteloze informatie.
De eigenaar van het B&B komt net aan als Claude aanbelt. Hij zit vol maar wil wel La Grange voor ons bellen, en daar kunnen we terecht, het is bij de boer even buiten de kern.
Een vrouw van rond de zeventig roept van boven, dat we moeten omlopen en dat ze er aankomt. Ze laat ons zien wat een pelgrim nodig heeft, maar vooral een goed uitgeruste keuken waarin je zelf kunt koken.
Na een bonne siesta zijn we wat opgeknapt. La mama komt een glas rode wijn van eigen wijngaard brengen, geen voortreffelijke kwaliteit, dat kan ik zelfs als niet-wijnkenner zeggen. Later laat ze ons de wijnkelder zien waar vooral de vele van klein naar groot langs de muur opgehangen koebellen opvallen. Ze vertelt haar levensverhaal: vorig jaar zijn eerst haar zoon aan zijn hart en later haar man overleden. Ze moet zien rond te komen van een klein pensioentje, zeg maar een aowtje. Ze leeft met een aantal kinderen en kleinkinderen op de boerderij en zo te zien is zij La Mama. We gaan met haar op de foto, wat ze prachtig vindt.
Even later komt ze langs om een stempel in ons crédenciaal te zetten en een formulier in te vullen. Wij schrijven nog wat in het livre d'or.
Ik zeg tegen Claude, dat we nu wat boodschappen moeten halen want zo te zien gaat het dadelijk storten, het is verschrikkelijk vies warm.
Het gaat onweren, zeg ik wijzend op een grote donkere wolkenmassa tegen een van de kleinzoons die in een drinkbak ligt af te koelen. Dan moet je gewoon naar de andere kant kijken, daar schijnt de zon, antwoordt hij met Italiaanse logica. Toegegeven, hij is geen pessimist. In de loop van de avond waait het goed door, bliksemt het af en toe, valt er een spat regen en koelt het eindelijk af.
Claude heeft pasta gemaakt en we tafelen buiten, la mama zit een stukje verderop met tutta la famiglia.