Giani

woensdag 24 augustus Pont Saint Martin - Ivrea 22 km 08:25 - 13:40 zon
La mama staat in de tuin te werken, we bedanken haar en geven een warme knuffel.
Autoroute 5 verziekt de dalen die we hebben afgelopen, het geluid is altijd aanwezig. Val d'Aosta waaiert na Piemonte, voet van de berg, uit, er komt ineens ruimte en het landschap verandert.
Na het onweertje van gisteren is het vandaag wat koeler. De harde koele wind in de rug voelt beter aan dan die warme van zondag van voren.
De politie controleert de snelheid en dat is maar goed ook, want getuige de monumentjes zijn er al twee doden te betreuren. Ze zouden ook eens op mobiel bellen in de auto moeten letten, dat is hier een nationale hobby.
Er zijn weer wijngaarden, de ranken groeien hier over pergola's die op stenen pilaren staan. Eerder waren het vooral rijen waarbij de ranken ingepakt waren in netten, zodat de vogels én pelgrims er niet bij kunnen.
De Via Francigena is opvallend goed gemarkeerd, op elke hoek staat wel een aanwijzing, vaak zelfs meer en die wijzen dan nog in dezelfde richting ook.
Een vrouw is verbaasd als ik zeg dat we naar Rome lopen. Nog 900 km, haar bovengebit valt er bijna uit.
We lopen nu door een bosgebied en komen uit in Montalto Dora, tijd voor de lunch en een uiltje, dat niet geknapt kan worden vanwege het harde geluid van soap op TV.
Het ostello in Ivrea ligt aan het water, een snelstromende rivier waar tonnen water per minuut over een stuw stromen. Er is een wildwaterbaan aangelegd en naar ik later van een man, die met me oploopt om een supermarkt aan te wijzen, hoor, levert die heel wat kampioenen op. In het ostello verblijven ook twee Italianen, Paolo en Giani, die zijn verhaal aan mij vertelt: twee keer getrouwd geweest, met de laatste een Amerikaanse veertien jaar, hij was in de VS kok en verloor door de crisis alles, terug in Italië geen werk, 50 jaar en daar zit je dan, nu wil hij zijn geluk in Afrika beproeven.
Hoe leuk ze ook kijkt, het meisje in het café begrijpt niet dat ik een pc zoek waarmee ik wat bestanden op internet kan zetten. Via een ander die Frans spreekt, geeft ze aan dat er geen pc is, alleen wifi, ik moet dus aan een tablet.
Mijn broer Aage is jarig, ik bel hem met de felicitaties, dat je daaraan denkt, ja, daar hebben ze nou mobieltjes voor met een ingebouwde kalender, alhoewel een stukje papier zou ook volstaan of een gezond stel niet warmgelopen hersens.
We besluiten de kebab maar in het ostello op te eten, want in de winkel is het niet uit te houden zo warm. Teruglopend stokt het gesprek, daar zit bij de bushalte zo'n perfect gemodelleerde Italiaanse meid, alles klopt aan haar tot zelfs haar rechthoekige bril. We moeten er hartelijk om lachen.
De helft van de kebab laat ik staan, dat is niets voor mij, maar mijn maag komt een beetje in opstand. Direct na de maaltijd lig ik in bed, van slapen komt weinig, wat een hitte en geen spat wind, wat een pestherrie van die waterval, en ik denk aan René en Jeannette. Dat doe ik vaker, hun leven is getekend door een slopende ziekte, werd daar maar eens iets voor uitgevonden.