Langhaar

dinsdag 30 augustus Garlasco - Pavia 26 km 07:50 - 16:10 zon
We lopen het eerste stukje over de weg naar Gropellio Cairoli, een langgerekt dorp, en daar nodigt Bar Europa ons uit voor de koffie. Waarom nou precies deze bar? Soms voel ik aan dat het leuk kan worden, er zitten wat vrouwen aan een tafel en een stuk of tien mannen, allemaal de werkleeftijd al gepasseerd, aan tafels ernaast, met een grote man met witte hoed en zwarte band een beetje apart aan het einde, en daar ga ik tegenover zitten. Na de bekende vragen en veel lachen, gaat het over op Berlusconi die op de voorpagina van Il Giorno prijkt, hij zal wel weer wat hebben uitgehaald of een oplossing zoeken voor de financiële problemen. De hoed, hij is nadrukkelijk aanwezig, betrekt Sarkozy in het gesprek en Claude reageert. Bij het afscheid nemen weegt ie m'n rugzak met ontzag en als ik nog een foto neem gaat ie uitgebreid met de voorpagina in beeld, iedereen roept wel iets als goede reis.
We kruisen de drukke A7 die volgens de borden richting Genova gaat, en komen wederom tussen rijstvelden en maïs. In het dorpje Villanova d'Ardenghi, zoek het maar niet op, hebben opvallend veel mensen belangstelling voor ons. De Via gaat over onverharde paden langs de rivier, maar wij blijven op de dijk lopen om meer van de omgeving te kunnen zien. Bomen onderbreken de vlakke horizon en Pavia lonkt al in de verte. Aan de oever van de rivier nuttigen we, af en toe bestookt door muggen, onze lunch.
In Pavia kunnen we niet terecht bij de Casa della Carità, ik krijg een A4-tje met wat adressen in mijn hand gedrukt, nee, aan telefoneren kunnen we niet beginnen, zegt de man resoluut. En Claude ... na een Sprite zit er weer wat leven in en lopen we naar de toeristeninformatie, of liever gezegd eerst er voorbij, ik vraag het nog een keer, een stukje terug.
Op de trap bij de ingang staan een man met lang haar en een vrouw breed te discussiëren, wij erlangs naar binnen, waar een meid achter de balie zit te puzzelen en niet begrijpt wat we willen. Ze belt een vrouw die Frans spreekt, een heel ander, beschaafd type, die zegt dat het toeristenbureau tegenwoordig op de Piazza della Vittoria zit, maar ze wil ons wel helpen. Een van de nummers die wij eerder hebben gebeld, geeft nu wel gehoor en het blijkt dat ze al een paar jaar geen pelgrims meer opvangen. Het gesprek tussen langhaar en de vrouw heeft zich naar de balie verplaatst, en ook de meid gaat zich ermee bemoeien, een partij herrie in die galmende ruimte waar onze helpster ook wat laatdunkend de schouders voor ophaalt. Zij belt op haar voorstel een kamerbeheerder op en die heeft ruimte, Claude kijkt opgelucht, we moeten nog wel een uur wachten totdat die is opgeruimd. Onze helpster praat nog een tijd met ons, Pavia is als gemeente verbonden met Besançon, de stad waar Claudes vriend burgemeester is, maar waar zij nog niet is geweest, gaat dan naar boven om verder te werken en het telefoontje van de kamerbeheerder af te wachten, terwijl wij naast de balie op de bank zitten. Ik ga naar buiten om een luchtje te scheppen en een ijsje te halen.
Onze helpster komt naar beneden met de mededeling dat we naar de kamer kunnen, zo'n kwartier lopen van hier. Wij bedanken haar voor hetgeen ze heeft gedaan. Buon Caminate, of zoiets, zegt ze terug. En nog staat langhaar ... en daarom wordt Europa voorlopig niets.
Carlos staat al buiten op wacht en laat Claude eenmaal binnen alle handelingen zien om het huis goed af te sluiten.
In de Carrefour vraag ik aan een plaatje van een vrouw, die toevallig naast me aanschuift, of ik met die boter ook kan bakken, wijzend op het woord dat mij als cuisine, keuken of zoiets, overkwam. Cuore blijkt volgens haar echter hart te betekenen, ik had dat met haar naast me kunnen weten.
Ik kook een stevige stamppot, want ik sterf van de honger. Eerst wil Claude nauwelijks wat eten, maar als ie de pot heeft geproefd is er geen houden meer aan.
Tijdens de maaltijd gieren sirenes voorbij, dat is weer eens wat anders dan klokgelui. Morgen uitslapen, we houden een rustdag in Pavia.