Pavia

woensdag 31 augustus Pavia rustdag zon
Ik eet het restant van de stamppot en Claude slechts een beetje cruesli, terwijl je juist moet aansterken op een rustdag.
Pavia lijdt aan een verkeersinfarct, op het plein waar verschillende uitgaande wegen samenkomen staat alles moervast. Later op de dag wordt het verkeer er geregeld door een viertal agenten.
Bij het toeristenbureau op het Piazza della Vittoria halen we een timbre, een stempel, en vraag ik naar een internetcafé en Claude naar een sportzaak voor nieuwe schoenen. Na een koffie op het plein gaat ieder zijns weegs. De Afrikaanse beheerster van het café heeft geen moeite met Engels, Frans en Italiaans, zegt u het maar, en voor slechts één Euro per uur zit ik achter een goede pc met een snelle verbinding. Er komen heel veel Afrikaanse mensen om te bellen. De zaak lijkt wel een opslagplaats.
Het is druk op straat, er is markt en het is nog relatief koel. De mensen zijn doorgaans goed gekleed en er zijn veel studenten, want Pavia heeft een universiteit, die toevallig 1650 jaar bestaat. Italianen zijn geboren om te praten, is het niet als ze elkaar tegenkomen of naast elkaar op een bank zitten, dan moeten ze toch wel via de mobiel tegen iemand leuteren.
Ik ga naar de kapper, dat mag wel weer eens, zes weken korter, zeg ik tegen hem. Hij spreekt gebrekkig Engels, maar ondanks dat hebben we het over het lopen, over steden en bezienswaardigheden, hij zou wel in een koelere streek willen wonen, 's zomers is het heel heet en 's winters vaak mistig, en denkt daarbij aan de kust. Het zit netjes, complimenteer ik hem en hij wenst me een goede tocht.
Claude heeft een paar sportschoenen gekocht, een maat groter dan z'n oorspronkelijke maat anders pasten ze niet in de breedte.
Na een grote siësta, het kan vandaag, gaan we nog een keer het centrum bekijken. De straten en vooral pleinen zijn geplaveid met kiezels, ik loop er al slecht op, laat staan als je naaldhakken aan hebt. Beelden van de rectors sieren de binnenpleinen van de universiteit, en zelfs een beeld van Voltae, die van de elektriciteit, ontbreekt niet. Opeens ben ik Claude kwijt, dat gebeurt wel meer, zonder iets te zeggen. Dan bezoek het Piazza L. da Vinci maar, er staat hier tenslotte genoeg oud spul. Na nog wat rondlopen vind ik het wel best en ga op een bank zitten, wachten. Daar komt Claude na zeer geruime tijd, hij had eerder gezegd dat hij een oude kerk wilde bezoeken, die nogal afgelegen lag en waar ik geen zin in had. Ik zeg hem, dat ie toch wel even kan zeggen dat ie weggaat. We zullen het maar op de taal houden.
Pavia, en aardige stad voor als je in de buurt bent.