Let's Swing in Montreux

maandag 15 augustus Vevey - St. Maurice 22 km 08:20 - 16:45 buien, zon
Eerst maar eens wat voorraad inslaan bij de Coop, want alles is op. De mensen hier geven ook alles aan met tout droit, maar loop je in die richting dan blijkt het niet geheel rechtdoor te zijn, sufferd dat je dat niet snapt. Net als we binnen begint valt er een stortbui. Om de tijd te laten doorgaan nemen we een bak koffie.
Prachtig, die wolkenmassa's boven het meer en de bergen. De optimist zegt, na regen komt zonneschijn, de pessimist, hier regent het altijd. Dat had je niet verwacht, hè?
Montreux bruist, is mooi, schoon, houdt van kunst, kijk die kop van Miles Davis, de stier van Gari, en is dat Freddy Mercury niet?
Tijdens een buitje schuiven we onder een luifel van een broodjeskiosk, afhankelijk van het weer geopend, tegenover het Montreux Music & Convention Centre en het majestueuze Montreux Palace om wat brood te eten. Hier had de naam van onze Big Band Let's Swing op een affiche moeten prijken, wat had dat mooi geweest. Jammer, dat de tournee niet doorging, ik had er mijn looptocht op aangepast. Of we hadden met z'n allen kunnen lopen op marsmuziek, dan waren gelijktijdig aangekomen.
Een man begint te vertellen, dat hij pelgrimstochten naar Santiago en Rome heeft gelopen, en wenst een mooie tocht.
De prachtige bloembakken zijn een lust voor het oog, ik hou erg van de bonte maar met zorg samengestelde kleurenpracht.
Bij het haventje van Veytaux staat net als in Kopenhagen een beeld van een vrouwelijk naakt, zo te zien heeft ze het koud zo aan de rand van het meer. Het Chateau de Chillon dateert van 1585, er bovenuit torent de rondweg op betonnen pijlers van vier eeuwen later.
We lunchen aan het Lac Leman, met uitzicht op Montreux, hoe romantisch? Een Italiaanse man is al een tijdje aan het bellen terwijl er een vrouw op een bank zit te wachten of te smachten, in het eerste geval zou het zijn eega kunnen zijn, in het tweede zijn minnares. We hebben het hem niet gevraagd. De vanochtend gekochte pot Max Havelaar fair trade hazelnootpasta, waarvan ik direct na aankoop het overgrote deel in een tube heb trachten te proppen, schrapen we leeg, dat scheelt een hoop gewicht. Claude houdt een turbo siesta of te wel een kwartiertje snelslapen.
We verlaten het mondaine leven en komen weer op het pelgrimspad. Wat is het druk op deze weg, vanwege werkzaamheden is die andere, zegt een man wijzend, afgesloten. Het is gewoon vervelend om te lopen. We kijken nog een keer in de gids, weten al dat het in Aigle moeilijk is een overnachting voor een pelgrimsprijs te regelen, en zien dat er in St. Maurice een abdij is die pelgrims onderdak biedt. Claude belt naar de abdij en als de vrouw aan de andere moeilijk doet zegt hij dat de pastoor in Vevey hem het nummer heeft gegeven, de leugenaar, maar het opent wel de deur. We pakken de trein, dat gaat sneller dan lopen.
De vrouw van zo-even is nu veel vriendelijker en geeft ons een stempel. We mogen wachten, eerst tot kwart over vijf, maar dan wordt toch nog een half later voordat de pastoor, een evec - hooggeplaatste geestelijke - als ik het goed heb opgevangen, komt. Het is een vriendelijke man die ons direct naar een gebouw leidt, waar wij slapen. Boven ons klinkt een oorverdovend klokgelui, vanwege Maria Hemelvaart, verklaart de pastoor. Om half zeven eten, kijk dat noem ik nog eens een Christelijke tijd. We komen in de eetzaal waar voor een groot deel bejaarde monniken zitten. De pastoor legt ons de regels uit en we zitten even later met hem te genieten van een heerlijk maal inclusief wijn van het huis. We blijven als laatsten over en gaan dan even de benen strekken. Claude loopt een kerk binnen waar een mis aan de gang is, die wij verder bijwonen. Het is een beetje een vorm tussen katholiek en protestant in. Als we voorbijlopen klint uit de kerk van de abdij orgelmuziek, er blijkt een orgelconcours te zijn en wij kunnen de uitvoering van de laatste kandidaat bijwonen. Het is niet mijn stijl om zo op een orgel bezig te gaan, ik mis de transparantie, en ongetwijfeld heeft de jury ook zo z'n oordeel.
En morgen ... morgen ontmoet ik iemand, die ik bijna een halve eeuw niet heb gezien. Om de een of andere reden kan ik de slaap maar niet vatten ...