woensdag 21 september San Quirico d'Orcia - Radicofani 29 km 07:30 - 15:00 zon
Ennio maakt ons wakker met het geluid van een Italiaanse haan, iekeriekie, nog even en hij gaat 's avonds op stok. Voor het ontbijt moeten we eerst een stuk lopen, want er was niets in huis. En met z'n vieren houden we de normale gang van zaken in de bar behoorlijk op. De reguliere klanten komen voor een koffie, voor ons moet de bardame zoveel belegde broodjes maken.
In Bagno Vignoni zijn thermen waar je je eens goed kunt laten verwennen. Bij mij roept de plaatsnaam visioenen op van een oud schilderij, waarop een man in een bad met wijn zit omringd door mooie vrouwen die hem fruit en ander lekkers toestoppen, goed decadent dus. De schilder zal het ook wel prettig gevonden hebben.
Op de Via Cassia worden we ingehaald door een colonne oude auto's begeleid door politie. Iedereen toetert en zwaait naar ons.
We slapen in hospitalis S. Petri et Iacobi. Hier snappen ze wat iemand nodig heeft die zich in het zweet heeft gelopen, zelfs een zitkamer en keuken ontbreken niet.
Nicoló werkt als manager in een psychiatrische kliniek. Hij kan zich een leven zonder het geloof in God niet voorstellen, het is volgens hem een zinloos leven. Als hij zijn e-mailadres opschrijft, vraag ik of hij van Griekse afkomst is, en inderdaad, aan vaderskant.
Ik week mijn voetjes in soda, want de wond op mijn grote teen blijft wat open en zo wordt ie in ieder geval weer schoon.
Ik stel voor om stamppot te maken, Ennio is niet helemaal overtuigd van de voedingswaarde, want hij wil spaghetti met pommodori als voorafje maken. We gaan op zoek naar een alimentari, maar alle winkels blijken op woensdagmiddag dicht, geen stamppot dus.
Bij een bar naast het ostello doet Ennio navraag waar we kunnen eten, nou bij hun, spaghetti met wijn. Onder het eten zegt Claude tegen mij, dat zijn dokter hem heeft gebeld en heeft gevraagd hoe het met mijn teen was en hem gezegd dat het misschien toch niet zo verstandig was om de tocht te lopen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten