Boodschappen

donderdag 22 september Radicofani - Acquapendente 24 km 08:10 - 14:50 zon
Ennio en ik halen brood en beleg, de rest dekt de tafel en maakt thee en koffie, en zo zitten we met vijf man gezellig en vooral goed te ontbijten. Er blijft zelfs over voor onderweg.
Het gaat bergaf. In de verte ligt de bergketen Amiata met een centrale die op stoom werkt dat uit de grond komt. Het is een themisch gebied. Het land is leeg, af en toe staat een boerderij, er wordt graan verbouwd, maar dat is allang geoogst en de grond is daarna geploegd.
Na tien kilometer over een breed en dalend verhard pad zijn we toe aan koffie en toevallig komen we net weer in de bewoonde wereld.
De rivier beneden staat droog, maar vormt wel de grens tussen Toscane en Lazio, dat we ingaan. Er wordt hier veel maïs verbouwd, we komen in een vochtiger streek.
Bij een pizzarestaurant gekomen, zet ik mijn hoed op bij een peuter dat in de armen van haar moeder hangt. Het is een koddig gezicht en er worden foto's van gemaakt. De baas, waarschijnlijk de opa, maar misschien wel de vader, moet er om lachen. De pizza's en wijn gaan er goed in en Claude begint zelfs te zingen. Nog acht kilometer met ruim honderd meter klimmen. De laatste en felle klim langs de kruisweg naar een capucijner klooster stond niet in de gids vermeld. Een zuster doet open. Nicoló is er al. Er is genoeg plaats en ieder betrekt een eigen kamer.
Na de rustpauze gaan Ennio, Nicoló en ik boodschappen doen voor het avondmaal en het ontbijt, eerst weer dalen en daarna dezelfde weg omhoog, ja, we komen wel aan onze kilometers.
Ennio en Nicoló maken een prima maaltijd, een applausje waard, wat ze ook krijgen.