Wild eten

vrijdag 23 september Acquapendente - Bolsena 21 km 07:55 - 13:15 zon
Om half zes word ik wakker, niet van het gekukel van Ennio, maar uit mezelf, kennelijk is mijn geest voldoende tot rust gekomen, want slapen doe ik niet meer. Om even na half zeven ga ik eruit om de ontbijttafel klaar te maken. Toch wel leuk zo'n gezamenlijk begin.
Nicoló neemt afscheid, hij gaat een paar dagen zijn eigen weg. Onze weg is even twintig kilometer en voert deels langs het Lago di Bolsena, zij het op afstand.
Naast maïs verbouwen ze hier ook zonnepanelen, kennelijk leveren ze voldoende energie om er 's nachts grote lampen op te laten schijnen en zo ook weer energie op te wekken. Hier moeten we het met een tennisborrel nog maar eens over hebben.
Arnoud is verknocht aan zijn mobiel, te pas en nog meer te onpas loert ie op dat ding. De moderne pelgrim kan kennelijk niet meer zonder.
Even voordat we Bolsena ingaan eten we wild, zittend in het gras en uit het vuistje. Dat is niets voor onze Italiaanse vriend, want die eet het liefste pasta aan een tafel.
Ennio vraagt het een paar keer na en iedereen wijst constant in dezelfde richting naar beneden, naar de Suone s.s. Sacremento. Op een telefoontje van hem zwaait een donkere zuster uit het raam, even later doet ze beneden de deur voor ons open en heet ze ons welkom.
De anderen gaan naar de mis en ik ga op een bank buiten zitten foto's kijken. Wat hebben we veel gezien en beleefd in die paar maanden!
De jeugd kliert wat op het kerkplein, voetballen en rondjes rijden op en brommer. Als de mis begint worden ze door een man tot stilte gemaand, en ze luisteren ernaar, zij het kortstondig.
Tijdens het avondeten gaat het over energie en vervuiling, en verder wat geleuter. Met de drankinname stijgt de lol. Een opmerking van Claude blijft me bij: hij was bang dat er tijdens het lopen iets met zijn hart zou gebeuren.