Cura Giovanni

dinsdag 20 september Ponte d'Arbia - San Quirico d'Orcia 23 km 07:30 - 13:00 zon
Het is koud, er staat een frisse wind. Ennio gaat op z'n Italiaans eerst in een bar aan de andere kant van de brug een broodje en koffie halen, de rest neemt alleen het laatste, en dan gaan we van start.
Ik krijg me niet warm gelopen en na een paar kilometer zie ik eindelijk een boomstam die als zitplaats kan dienen om mijn schoenen uit te trekken en de onderkanten van mijn broek aan te ritsen. Ook doe ik nog een extra shirt aan. Zo, dat voelt beter.
Het is leeg in dit deel van Toscane. De heldere lucht zorgt voor mooie scherpe lijnen in het land. De cypressen steken fraai af tegen de blauwe lucht met witte wolken.
Bij Torreneiri krinkelt een heuse groene geruite slang van wel een meter of meer over de weg, hij probeert de betonnen kant van de weg op te komen maar die is hoog, na verschillende pogingen lukt het en glijdt hij weg in het gras.
Een mooi dorp, San Quirico, we zijn er tegen één uur, niemand in het ostello reageert op mijn bellen. Als ik na tweeën nog een poging doe, moeten we volgens het hoofd dat uit het raam steekt nog een half uur wachten, want de kamer wordt schoongemaakt.
Dat wachten duurt iets langer, ondertussen is iedereen inclusief Nicoló op de kerktrap voor het huis van de cura verzameld. De cura, het hoofd van een uur geleden, brengt ons naar de kamer en declameert eerst in het Italiaans en vervolgens in het Frans de huisregels. Daarna kunnen de pelgrims aan hun dagelijks ritueel beginnen en binnen een half uur slaapt iedereen.
Ik ga langs de toeristinfo die me vertelt dat de fotograaf op nummer 81 ook wat met internet doet, en het blijken nog prima laptops te zijn ook.
Nicoló lijkt wel wat op Peter Green, een van mijn favoriete gitaristen, in zijn jonge jaren, met zijn zwart gekrulde haar en vlassige baardje, maar hij kent hem niet. Nicoló vertelt me dat hij in Chatillon drie dagen in het ziekenhuis is geweest vanwege de diaree. Toen hij
later vanwege problemen met zijn voeten de tocht wilde opgeven, heeft hij samen met een priester gebeden en die heeft hem ook een fiets gegeven. Nu loopt hij deels en fietst hij af en toe.
Ik stuur Sara, de Duitse meid die we in Trépail bij Reims hebben ontmoet, dat we in San Quirico zijn, daar had ze om gevraagd. Ze antwoordt, dat ze in León is.
Na de mis zal cura Giovanni onze credencial stempelen en het ostello afrekenen. Hij praat daarbij zo veel, belt ondertussen voor onze volgende overnachting, en legt de route zeer omstandig uit, dat we bijna een uur binnen zijn. Zijn hond kent hem kennelijk goed, want toen de cura buiten met enkele zusters stond te praten, begon het beest aan de planten te knabbelen.