Chinees

vrijdag 9 september Pontremoli - Aulla 25 km 07:50 - 13:45 zon
Alice heeft vannacht spoken gehoord, ja, dat krijg je als je in een kasteel te gast bent.
Het duurt een eeuwigheid om weg te komen, Thierry krijgt nog geld van ons en maakt de rekening op, want hij wil vanmiddag met de auto vanuit Aulla naar Frankrijk om daar zijn vrouw te ontmoeten. Ik zou vandaag met Alice oplopen, die bij de kerk beneden op me wacht, Thierry loopt alleen en Claude neemt de trein, als ik daar aankom is ze al weg, dat was ik ook geweest.
Ik neem de alternatieve route over de SP32, het kost moeite de aansluiting daarop te vinden. Na een uur haal Alice in, ze zit in een bar koffie te drinken. Ik bestel ook en dan roep ik Thierry die ik voorbij zie schuiven. Hij belt voor ons het ostello en loopt dan verder.
Alice en ik lopen al pratend, maar ook stukken genietend van de omgeving, met elkaar op. Fijn, om weer eens wat anders dan Frans te horen en te moeten praten. Ze ziet er jonger uit dan ze is, dat had ik al zo ingeschat afgaand op haar verhalen, en heeft daar wel eens last van. Haar jongste broer heeft evenals haar vader dyslexie, een forse handycap in de moderne wereld. Ze wonen aan de oostkust van Schotland, vlakbij de zee.
Tot in de buurt van Villafranca is het redelijk druk op de weg, daarna gaat de route over op een smalle stille weg, een beetje zoals gistermiddag.
In Aulla zit Claude op en bank te wachten, we moeten bij de kerk zijn. De treinreis was nog niet zo gemakkelijk geweest, omdat hij eerst naar verkeerde trein werd verwezen en daarin zittend erachter kwam dat de trein naar Parma zou gaan. En bij het verlaten van de juiste trein er achterkwam dat hij zijn fototoestel op had toilet had laten liggen, gelukkig was hij de enige passagier.
Claude loopt voorbij de deur van het museum annex ontvangst voor pelgrims, maar als ik naar binnen stap komt de beheerder juist aan. Pellegrini, vraagt hij, en ik roep Claude en Alice terug.
Even later komt ook pastoor Giovanni binnen en vraagt of we koffie en water willen. Hij brengt ons na de formaliteiten en verhalen, hij heeft zelf een paar keer een stukje van de Camino Francès gelopen, naar een ruimte met twaalf bedden in een lyceum.
Op het terras van een bar bestel ik een grote bier en ga naast acht mannen zitten. Ik schrijf wat en stel me aan hun voor als pelgrim, en dan ontstaat een levendig gesprek, ze willen alles weten. Ik vraag of ik foto mag maken en laat hun het resultaat zien. Als ieder weer afdruipt, komt een van de laatsten bij mij zitten, ze zijn allen gepensioneerd, hij is 67 en heeft 51 jaar gewerkt. Buon viagio, wenst hij mij handschuddend, ontroerend.
Claude komt bij me zitten en bestelt een kleintje pils, als Fransman drinkt hij liever wijn. Later haalt ieder voor zich boodschappen in de Conad, dat vermijdt discussies over geld.
Alice heeft de route naar Sarzana voor morgen al bekeken, het zal een mix worden van de VF en het alternatief. Daarna volgt de weg naar de kust, dat is niet de echte route, maar iedereen heeft behoefte aan wat anders dan bergen.
Claude en ik gaan op zoek naar een restaurant waar ze iets anders hebben dan pizza en pasta. Chinees, zeg ik, daar heb ik wel trek in, en laat er na enig zoeken een Chinees in Aulla gevestigd zijn, waar we voor twaalf Euro pp ons buikje vol eten.
Als we terug komen ligt Alice al te slapen en wij gaan ook naar bed, het is nog geen negen uur! Ik kan de slaap ook niet vatten en ga elders nog anderhalf uur schrijven.