donderdag 8 september Berceto - Pontremoli 23 km 08:15 - 16:00 zon
Ik neem cruesli en thee als ontbijt, wat dat aangaat mis ik het Nederlandse brood.
Net buiten gaat het fout als we op de weg blijven lopen en het VF-bordje negeren, terwijl we een man met twee ezels begroeten. Die zien we later weer op het punt dat ik erachter kom dat dit niet de goede weg is. Een beetje nors legt hij Thierry uit, dat we terug moeten naar het bordje.
Het gaat al direct stevig omhoog en na drie kilometer hebben we driehonderd meter geklommen, om daarna tussen ruim duizend en twaalfhonderdmeter te variëren.
Onderweg staat een prachtig en rustig gelegen ostello waar een charmante vrouw ons koffie serveert. We gaan naar de Passo della Cisa die op 1041 meter ligt. Claude vertrouwt me toe dat hij vanochtend op het punt stond op te geven, hij had geen energie maar wilde wel, voelde zich depressief en heeft er zelfs om gehuild. Ik vraag me af, wat ik zou doen. In 2009 in de eerste week van mijn tocht naar Santiago had ik erg veel last van mijn heupgewrichten, als dat zo was gebleven had ik opgegeven om lichamelijke schade te voorkomen. Het uitlopen van een tocht is voor mij geen heilig moeten.
Thierry is vooruit gelopen en wacht ons op de pas op. En dan is het alleen nog dalen, na ja, bijna alleen.
De dorpjes liggen diep verscholen tussen het groen, maar wel onder de verstikkende deken van het altijd aanwezige geluid en de vervuiling van de autostrada.
Thierry houdt Claude aan de praat, sterker nog, ze zingen zelfs kinder- en marsliedjes, en hebben lol. Ik houd me meters afzijdig, even geen Frans. Hé, daar in de verte zie ik een bekend hoofd, het is Evert met z'n vrouw Marianne, zo stelt ze zich voor als ik hen heb ingelopen. Na wat gebabbeld te hebben haken ze af, omdat ik te snel ga. De weg slingert zich langs de heuvelrug, er komt geen eind aan.
Thierry is tijdens een rustpauze doorgelopen en zit op een terras te wachten op onze komst. We slapen inhet kasteel, daarboven. Het is nog een hele klim, en Thierry loopt nog verkeerd ook, terwijl het bord toch echt Castello aangeeft.
Voor tien Euro slapen we in een echt kasteel met een prachtig uitzicht over de mooie stad. Na de dagelijkse besognes ga ik boodschappen halen en een pint drinken. Ik geniet van het bekijken van de mensen en het schrijven van het verhaal, er worden zelfs hapjes bij me op tafel neergezet, totdat de andere heren na een telefoontje hunnerzijds ook beneden komen en het gedaan is met mijn rust. Als we later in een restaurant zitten, voel ik mijn temperatuur oplopen en ga ik er na de eerste gang vandoor.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten