zaterdag 10 september Aulla - Sarzana 17 km 07:35 - 12:30 zon
De ochtend begint in de mist, maar wat levert dat mooie beelden op. Boven de deken torenen zich dorpjes en bergtoppen uit, terwijl het groen van de bomen er zich prachtig tegen aftekent.
Het is een gemene klim, het stond al in de gids, ruig, allemaal niet zo hoog, 450 meter, maar steil en met steenslag, buiten categorie. Mijn hoofd spuit water om het zaakje te koelen, ik vraag me af of er nog ruimte was voor wat anders. In Vecchietto wijst een vrouw ons terug naar de route. Ik vind dit traject niets met wandelen te maken hebben, het is bijna een marteling. Ben ik nog een sok verloren ook, nee, niet een die ik aan had, maar een die aan mijn rugzak te drogen hing. Af en toe lijkt een pelgrim net een wandelende droogmolen.
Door gevallen bladeren en vermoeidheid glij ik tijdens een steile afdaling gemeen onderuit en ga ik door mijn rechterenkel. Dat doet zeer, gelukkig voorkomen mijn hoge schoenen echt grote schade.
In Sarzana aangekomen blijft Claude steeds meer achter, hij heeft last van een spier in zijn kuit en loopt stroef. Op het grote plein schiet een man me aan, pellegrini? Ja, antwoord ik. Waar komen jullie vandaan, waar slapen jullie? Ik zeg, dat Claude last heeft van zijn been en we waarschijnlijk hier zullen slapen, waarop hij ons naar de kerk van San Francesco verwijst. Aan de kust is alles duur, zegt hij als ik hem vertel dat we daar eigenlijk naar toe willen. Hij wijst ook op de mooie route die de VF in petto heeft naar Massa.
Het is armoe bij deze San, matrassen op de vloer, maar gelukig wel een douche. Claude is de hele tijd met thuis en zijn dochter aan het bellen om zijn dokter te raadplegen welke pijnstillers hij voor zijn been kan gebruiken in combinatie met zijn hartmedicijnen.
Mijn enkel is ook aardig gezwollen, hoewel ik hem minutenlang, maar feitelijk te laat, met koud water heb gekoeld. Het loopt ook niet lekker, morgen beter.
We gaan even een pint pakken om de vochthuishouding op peil te krijgen. Ik schrijf ondertussen en geniet van al het moois dat voobij komt, en ik ben niet de enige, kortom mijn lippen worden nat gehouden, mijn geest gescherpt en mijn zinnen geprikkeld. Op het grote plein is het vanavond feest, de voorbereidingen van een modeshow en trapezewerkers zijn al in volle gang.
De barkeeper duidt uit waar het internetcafé is. Voor vijftig cent per vijf minuten mag ik achter een pc kruipen, alwaar ik de achterstand kan wegwerken. Kees, onze tennisplanner, heeft vorige week al gevraagd wanneer hij mij weer kan inplannen en wat mijn verhinderingen voor het komend seizoen zijn. Nu krijg ik een e-mail dat we als het kan voorlopig buiten spelen. Het mag van mij allemaal, als het maar niet regent. En Broer gaat voor de zoveelste keer dit jaar met zijn geliefde op vakantie, en maar klagen dat ie langer moet werken.
Terug bij San ligt Claude op het matras, de dokter heeft een paar dagen rust voorgeschreven, en bij een mogelijke spierscheuring nog langer. Het zit hem ook niet mee. We besluiten dat ik morgen naar Massa loop en hij met de trein gaat. Na de pizza neemt hij daartoe de adresgegevens van het ostello over.
Sarzana is overigens een leuke plaats om eens te bezoeken, je vindt er oude troep en gezellige winkelstraten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten