Linea Gotica

zondag 11 september Sarzana - Marina di Massa 25 km 08:00 - 14:00 zon
Ik heb op de gang geslapen, het leek wel of de auto's door de kamer reden, tot vijf uur, want toen gingen de lichten in de gang aan en zag ik iemand voorbij schuiven naar de badkamer.
Om acht uur sta ik buiten en bij de viswinkel met het aquarium waarin een kunststof Nemo bellen blaast, besef ik dat ik iets mis, mijn stokken. Terug, niemand reageert op mijn bellen, maar gelukkig komt Claude later ermee naar buiten.
9/11, een markante dag in de geschiedenis, de wereld zou nooit meer hetzelfde zijn.
Ik loop alleen, Claude gaat vanwege zijn been met de trein. Het gaat eerst omhoog naar het kasteel of wat daarvan over is. Er hangt nog een mistsluier over het dal. De etappe is hierna vlak en niet moeilijk.
Er staan wat mannen druiven te oogsten, zijn ze lekker, vraag ik, mangare, zegt een man wijzend naar zijn mond, en ik krijg een hele grote tros in mijn handen gestopt, wat gepaard gaat met de vragen en oh's en ah's. Er staan in deze streek weer veel druiven, ook bamboe, maar dat zal wel niet inheems zijn.
Er ligt een adder op de straat, een platte kop, gekruld, zo'n dertig centimeter lang. Even verder red ik een slak die op zijn gang aan een ondoordachte oversteek van de weg is begonnen van een gewisse dood door hem op te pakken en in het gras te zetten. Wolken rollen over de bergkam.
Als ik na een rustpauze bij de Romeinse opgravingen opsta, komt er een stel langs dat begint te vragen. Het leidt ertoe dat ze met me meelopen en me een uitleg geven van het oude spul. De tempel van Apollo, de magazijnen en het amphitheater, dat recent is gegraven, hij heeft er als kind nog gespeeld toen het bedekt was. Bij de meeste restanten moet je wel over een ruim voorstellingsvermogen beschikken, want grote delen zijn in eerdere eeuwen gebruikt om er elders huizen en stallen van te bouwen. Al wandelend en pratend komen we bij de Linea Gotica, een betonnen antitankwal van de Duitsers tegen de oprukkende Amerikanen. We schudden elkaar de hand en ik dank Giuseppe en Cinzia voor hun uitgebreide uitleg en geef haar nog een complimentje als ze uiteindelijk toch een paar zinnen Frans praat, zie je het wel dat je het kan, alleen durven en doen. Ze moet er om lachen, bon voyage.
Het is nog een aardig eind en ik kom ineens met rugzak op en zware schoenen aan tussen mensen die op het strand liggen te zonnen, ik lijk wel iemand van Mars zoals de mensen kijken. Volgens de sms die ik binnen krijg, hebben we kamer 4 in het ostello. Claude ligt op bed, het lopen gaat nauwelijks, als we later bij de receptie gaan betalen, reserveert hij voor twee nachten.
Je ziet maar weinig van de zee, het grootste deel wordt afgeschermd door een muur van restaurants en privé-stranden. Op het deel dat vrij toegankelijk is, liggen marmerafval en grote rotsblokken, lekker op je badlaken liggen is er niet bij.
Om de honger te stillen ga ik naar het centrum en neem een crêpe met bosbessen, mierzoet maar hartstikke lekker. Ik schrijf en laat de marktdrukte aan me voorbij gaan.
's Avonds na de Chinees ga ik de pier op om wat foto's te maken van de volle maan. Een man op gitaar geeft de avond een extra dimensie.
Duitse middelbare school jongens en meiden zijn nog tot laat luidruchtig. Ze zijn met zeven bussen aangekomen en bevolken een hoofdgebouw.