De was

Vr 14 juni Venlo - Boukoul 27 km 8:20-15:10 bewolkt, zonnetje
Na het ontbijt geeft de gastvrouw aan hoe ik het snelst op het Pieterpad terecht kan komen, gewoon de heuvel weer af en bij AH linksom. Na ruim een kilometer sta ik op de Jammerdaalsche Heide. Die laatste heb ik niet gezien, wel een bord wat aangeeft dat hier in de vroege IJzertijd mensen woonden die hun doden cremeerden en de as op de achterliggende heuvel uitstrooiden.
Vanwege de aanleg van de A74 is er een omleiding in het Pieterpad die ten oosten van Tegelen loopt. Zo kom je bij het Trappistenklooster waarin nu een kringloopwinkel is gehuisvest. Het kan verkeren, ik heb liever bier. Inmiddels loop ik weer in Duitsland. Regelmatig zal ik vandaag illegaal de grens overgaan, de route slingert zich niets aantrekkend van de grens om de palen heen. Handig is wel, dat je aan de hand van de nummers op de betonnen grenspalen precies weet waar je bent.
Mevrouw had me gisteren al gewaarschuwd voor grote diepten naast het voetpad, nou ja, een metertje of 15 - 20. Veel mensen lopen er niet in het bos, soms iemand met een hond. Een paar mannen komen joggend voorbij als ik aan de koffie zit. Op een T-shirt staat: Oktoberfest 2012 Mallorca. Onze Big Band Let's Swing zou ook dit jaar naar Spanje gaan om zo'n fest luister bij te zetten, maar door te weinig animo is de reis afgezegd.
Er is een reep bos weggehaald, haaks erop staat een jachthut. Schieten maar jongens, altijd prijs, arme Kaninchen. Voor degene die gemist zijn, is er verderop een nieuwe kans. Bij grenspaal 422 stap ik definitief het land van onze Oosterburen uit. Een paar honderd meter verder kwaken de kikkers in een poel met gele lis, hoezo kikkerland?
Swalmen heeft een mert, vrij vertaald een markt, met een oud stadhuis en de St. Lambertuskerk. Deze heilige passeerde ik al op de Kerkbrug, waar hij tot stilte maant. Het laatste deel van deze etappe voert langs Kasteel Hillenraedt dat nog bewoond wordt door een echte graaf. Dan kom ik volgens het boekje ook nog op een Romeinse weg, alhoewel ik totaal geen verandering in het plaveisel zie.
Omdat ik aan de vroege kant ben wacht in een bushokje, mijn tijd vullend met eten en schrijven. Om half vijf ga ik bij mijn gastadres langs en een vrouw van stand doet open. Een cola op het terras en een bewonderende opmerking van mij over haar mooie tuin. Ik wil mijn was doen en vraag om een emmer en als ze het washok laat zien, blijkt er ook nog een centrifuge in te staan. 'Al jaren niet meer gebruikt', zegt ze. Nou laten hem dan maar uitproberen. En dat doe ik na de was door het sop gehaald en uitgespoeld te hebben. Wasgoed netjes verdelen, aanzetten, en ... natuurlijk werkt ie. Wat moet er aan kapot gaan? Bijna droog gaat de handel aan de drooglijn. Ik kan schoon het weekeinde in.
Er overnacht nog een man op het gastadres. Hij praat nogal binnensmonds dus z'n naam heb ik niet verstaan. Samen gaan we naar het cafetaria, ik om wat te eten, hij om wat te drinken. Er hangen opvallend veel vlaggen met tassen en andere schoolattributen te wapperen. Dat zou je niet verwachten in zo'n klein dorp. Kennelijk is het een vruchtbare omgeving. De fanfare houdt zijn wekelijkse oefenavond. Een vrouw heeft het goed bekeken, geen gesjouw, ik speel piccolo.
Ik ga me te buiten aan een lekkere gyrosschotel. Mijn metgezel heeft ook al een aantal keer de Camino Francés gelopen, een keer met z'n dochter, z'n vrouw kan na een hersenbloeding niet meer goed lopen. Eenmaal terug op het gastadres blijkt de gastvrouw ons gebel niet te horen. Als ik het tuinhek open, begrijp ik waarom. Ze is het grote gazon met een motormaaier aan het maaien. Ga zitten gebaart ze en biedt ons nadat ze klaar is koffie aan. Terwijl ze dat zet, hark ik het eerste stuk van gras aan. 'Ik laat het meestal liggen', zegt ze, als ze met het dienblad buiten komt. Ze is een apart type, 's middags een hele dame en 's avonds in een spijkerbroek het gras maaien. Als ik dat tegen haar zeg, reageert ze dat ze liever de persoon in de spijkerbroek is. Ze heeft ook de Camino Francés gelopen en gaat morgen naar het Oerol festival.