IJzeren Rijn

Za 15 juni Boukoul - Schilberg 28 km 8:25-15:20 bewolkt, wind, regen, zon
Het ontbijt gaat er in als koek, alhoewel die er niet bij ligt. Bea, zo noem ik de gastvrouw voor mezelf, vindt mijn soort beleg, hagelslag, honing en jam, maar niks. Ze houdt meer van worst en kaas. Ieder z'n smaak. M'n medepieterpadder gaat vandaag naar Montfort, we zullen elkaar vermoedelijk niet meer zien.
Even buiten Boukoul gaat het pad tussen twee prikkeldraadhekken door. Het pad is hooguit 80 cm breed en nog glibberig ook, dus dat loopt niet echt prettig. Een stukje verderop is het gras heuphoog en nog zeiknat, binnen een paar meter zijn mijn broekspijpen tot kniehoogte doorweekt. Een beetje onderhoud kan geen kwaad. Net als gisteren een voetbreed pad tussen een haag van een meter hoge brandnetels. Ja, lopen is afzien.
Bij Roermond kruist het pad de IJzeren Rijn, een utopische spoorverbinding van de Belgen, die Antwerpen met het Ruhrgebied moet verbinden. Ze beroepen zich een verdrag uit 1839. Op de barricaden, wij willen België weer terug!
Als je in de buurt bent doe dan Sint Odiliënberg aan, al is het alleen al vanwege de basiliek of het dorpsplein. Ik trof er ook een echtpaar met een motorfiets op drie wielen, een beest van een machine. Je hebt er een autorijbewijs voor nodig.
Er zijn veel mestkevers op pad, net als gisteren. Hier zitten er een stuk of tien op en in elkaar, het lijkt wel een orgie. Door een opvliegend fazantenpaar word ik uit mijn gedachten gehaald. Ik zal niet schrijven waaraan ik dacht en ook niet of ze zondig waren. Je moet net als bij de patrijs bijna op die beesten gaan staan, willen ze wegvliegen.
Na Montfort gaat het steeds harder waaien en de lucht trekt dicht. De barometer daalt al de gehele dag. Het gaat wat regenen, maar echt veel is het niet, een dikke eik houdt mij in ieder geval droog. De uitzichten over de velden zijn geweldig met die wolkenluchten en zon, en langzaam kruipt de barometer weer omhoog.
Bij het ven van Kranenbroek ga ik even bijkomen. Prachtig weerspiegelen de bomen in het water. Grote partijen roze waterlelies geven het water kleur en op de oever prijkt geel en groen. Kikkers kwaken dat het een lieve lust is, maar wat wil je in zo'n paradijselijk zwembad? Ze houden plots op als een hond in het water springt.
Ik ben wat vroeg bij het gastadres, waar op de deur een briefje hangt, dat ze er na vijven zijn. Even terug is een ijssalon, waar ik eens lekker ga genieten van een tweeboller en een aanzet maak voor deze blog. Daarna gaat er nog wat bier in en zo wordt het vijf uur.
Met de gastvrouw drink ik een glas limonade met vlaai. Ze is een Amsterdamse, maar woont er al vele jaren niet meer. Ze heeft net als haar man in de horeca gewerkt. Er lopen twee obese honden rond met een bmi van ver over wat gezond moet zijn.
Nog een gast belt aan. Terwijl hij een pilsje drinkt brengt de gastheer mij naar het centrum om wat te eten. Een kwartier later komt de andere gast ook de chinees in. 'Schuif maar aan', zeg ik, 'we hadden wel tegelijk gebracht kunnen worden.' Leo beaamt het. Hij is een Zeeuw, werkt voor een elektriciteitsmaatschappij aan Gis van de firma Esri. En zo hebben we het over automatisering.
Eenmaal thuis serveert de gastheer de beloofde coupe pieterpad, ijs met vruchten, een scheutje likeur, en een toefje slagroom naar wens. Hij heeft smaak. Daarna volgen zijn verhalen over de vaart, waarop hij hofmeester was en de wereld heeft gezien.