Passport bitte

Zo 16 juni Schilberg - Spaubeek 26 km 8:50-15:30 zon
Het ontbijt is super, maar wat wil je met twee mensen uit de horeca. 'We willen wel, dat jullie de schaal leeg maken', zegt de gastvrouw. Leo heeft bedenkingen of ons dat gaat lukken. Hij is zeker 's ochtends geen grote eter. We krijgen ook een lunchpakket mee met banaan, appel, jus en broodjes.
Na wat slingerwerk over weiden en door bossen staat er ineens een bord wat in het Duits aangeeft dat je de grens overschrijdt, hetgeen mag vanaf zonsopgang tot aan zonsondergang met een geldig paspoort. Ja, nou hang ik. Ik ga weer als illegaal door het leven. Ach, de wereld verandert niet, soms zie je aan een opschrift of bord dat je in het buitenland bent. Tot ik er weer uit wil. In een wachthuisje staat een groen geklede man. 'Passport, bitte', zegt hij streng. Het lijkt wel of ze ruiken, denk ik, en probeer hem met 'Wissen Sie hier Bescheid, ik ben verdwaald', af te leiden. Maar die truc werkt niet. Hij vraagt nogmaals om het document en ik vraag hem of mijn Freunden auf dem Rad Schein ook goed is, maar de man heeft weinig gevoel voor humor, zeker niet op deze vroege zondagochtend. Hij begint al naar zijn handboeien te grijpen en omdat ik geen zin heb in een dagje Duitse cel, maak ik van die tijd gebruik om de grens over te vluchten, Nederland in. Dan fluiten er ineens kogels om mijn oren en ik voel er een mijn rugzak binnen dringen, gevolgd door een droge tik. Ik ren voor m'n leven, wat een dienstklopper! Na een paar honderd meter val ik hijgend in het gras, hij is me niet achterna gekomen. In m'n rugzak zit een gaatje. Als ik hem leeg maak, valt er een vervormde kogel uit die tegen het inwendig frame is plat geslagen. Vrolijk fluitend ga ik verder, het was tot nu toe maar een saaie dag.
De kerkklokken slaan twaalf uur als ik Sittard binnenloop. Het is een fraaie stad alleen op zondag erg stil. Er zitten wel wat mensen op de terrassen, maar er zijn geen winkels open. Vanaf de Markt gaat het pad direct de Kolleberg op. Langs de weg staan zeven Voetvallen. 'Het is een vereenvoudigde versie van de kruisweg van Jezus die je normaal in kerken ziet', legt een man me uit. Bovenop de heuvel staat de Ste. Rosakapel. Zij is de patrones van Sittard. Ieder jaar wordt er een processie gehouden naar de kapel.
Vanaf hier komt het pad in het Limburgse heuvelland en geniet ik van verre uitzichten. Bij Windraak staat de 'Miraculeuze Wintraeker Heilbron'. Het is een bron dat geneeskrachtig water bevat tegen: dorst, platvoeten en andere kwalen als stuipen, bedwateren, zadelpijn enderg. Je kunt met knoppen de juiste selectie maken. Daarnaast is een bank met het opschrift:
Pieterpadders en zo meer
Als uw tong droog voelt als leer
En blaren kwellen al te zeer
Vindt dan hier uw krachten weer
Die ene t zou ik zelf weggelaten hebben, maar dat terzijde.
Dit is het gebied van de korenwolven, de Europese hamster. Ik heb er geen gezien. In Puth vraagt een man aan me, of het mogelijk is dat hij me vanochtend ook al heeft gezien bij Nieuwstadt. Hij was op de racefiets. 'Dat is voor Sittard', vraag ik, 'ja, dat kan.' 'Dan heb je een aardig stuk gelopen', zegt hij met ontzag. 'Hoeveel kilometer fietst u dan?', vraag ik. 'Veertig', antwoordt ie, 'en dan wacht mijn vrouw weer op me.' voegt hij er plagerig aan toe. Zij lacht er om.
In het bos bij Geleenbeek bouwen drie jongemannen een vreemd apparaat op. Het blijkt een fantasieapparaat te zijn voor een videoclip, net zoiets als Waardenberg en De Jong ooit voor een sketch op toneel hadden staan.
De hond begroet me snuffelend. Het is een aardig beest en goed opgevoed. 'Ik ben wel toe aan een bier na deze vermoeiende dag', zeg ik tegen de gastvrouw als ze vraagt, wat ik wil drinken. Met de gastheer praat ik over Pinkpop dat toevallig op tv is. Blaudzun treedt op, goede muziek, ik had een andere stijl verwacht. Eindelijk weer eens Nederlands eten: kabeljauw met groenten en aardappelen. Goed bereid door iemand die zelf een café heeft gehad.