Home again, home alone

Ma 17 juni Spaubeek - St. Pieterberg 26 km 8:15-14:45 zon, onweersbui
De zon straalt over Spaubeek. Het lijkt net of het huis en de kerk scheef staan, maar dat is optisch bedrog stelt de gastheer. Alhoewel ik het vreemd vindt, dat mijn hersenen de scheve horizonlijn niet compenseren. Zo zien mensen dus dingen die er niet zijn. Dichter bij het Pieterpad kun je niet overnachten: het tuinpad af en je staat er weer op. Het gaat direct omhoog de berg op. We praten over 125 meter, terwijl het huis al op 75 meter ligt, dus niet overdrijven. Eenmaal uit het bos sta ik tussen de korenvelden, het is gerst wat je aan de potloodlange spriet op iedere korrel kunt zien, en kan ik kilometers ver weg kijken. Het landschap is glooiend.
In dorpen als Terstraten en Aalbeek staan mooie vakwerkhuizen. Boze Moeders hebben met succes geprotesteerd tegen de uitbreiding van Maastricht Airport. Er heerst een weldadige stilte, alleen het rustgevende kabbelen van het water van de Platsbeek naast me is hoorbaar.
In de verte doemt de 'Reus van Schimmert', een watertoren in Amsterdamse Schoolstijl, op. Van dichtbij is het echt een joekel. Linksaf langs Bockhof een 12e eeuwse kasteelhoeve en ik kom in Ravensbosch. Een bank nodigt uit voor koffie. Hij staat aan de rand van een ven, waarin karpers blijken te zwemmen. Het water is erg troebel. Aan de overkant springt er één een paar keer uit het water om insecten te vangen. Ik gooi wat brood in het water en twee komen er op af. In een beuk links achter me dartelen twee rode eekhoorns achter elkaar aan, ja het is lente.
Na Strabeek loopt de route parallel aan de Geul. Er zijn mergelgroeves. Marjolein belt geschrokken door het schietincident van gisteren. Ze is op kamp met groep 8 en een van de medebegeleiders vindt dat ik de politie moet inlichten. Ja, dan heb je zo een diplomatieke rel.
Ik loop nog een aantal pieterpadders voorbij, die ook aan hun einde zijn. 'Het gaat vanmiddag regenen', zegt er een. Eerst nog door Maastricht, een stad die ik al genoeg heb gezien, maar ik kom toch nog onbekende gebouwen tegen. Langzaam trekt het dicht en als ik bij fort St. Pieter ben vallen de eerste druppels. Dat had ik nou ook in Santiago de Compostela, wekenlang is het droog en op het moment suprême regent het. Goed ik loop verder en het gaat onweren. De berg is geheel uitgehold door de cementindustrie. En dan staat daar de zuil die het eindpunt van het Pieterpad markeert en aangeeft dat het van hier nog 2512 km naar Nice is over de GR5. Even sta ik in dubio: doorgaan of naar huis. Het wordt het laatste.
Het onweer wordt erger en bomen zwiepen heen en weer. Er is geen mens meer te bekennen. Ik heb moeite om me staande te houden. Opeens een doffe knal naast me, ik word weggeblazen en een boom valt om en drukt me in de modder. Ik kan geen kant uit. Met moeite weet ik een hand onder m'n buik te wrikken en m'n rugzak los te maken. Al schurend kan ik me er onder vandaan te wringen, zo dat geeft lucht. Nu die rugzak nog. Ik zie er niet uit, een grote moddertroep. Een plas biedt uitkomst. Als ik Chalet Berglust binnenstap vraagt de ober: 'Wat is er met u gebeurd?' Ik vertel het verhaal en hij biedt me iets te drinken aan. Na een tijdje ben ik bijgekomen en vraag om de oorkonde die je hier als pieterpadder kunt krijgen. Daarna ga ik op weg naar de trein. Om 18:45 uur ben ik thuis, waar buurman Ko me wat te drinken aanbiedt. Home again, home alone, omdat er niemand thuis is.

Ik wil alle mensen van de gastadressen bedanken voor hun gastvrijheid en zorg. Zonder hun is een dergelijke tocht niet mogelijk.
Ook wil ik de mensen bedanken die m'n blog gevolgd hebben, een e-mail hebben gestuurd of me hebben gebeld. Wie weet tot een volgende tocht.