Op pad met Chris

Za 17 mei Nijverdal – Holten 12 km 11:45-16:45 zon
Met een briefje neem ik afscheid van Marjolein, ze slaapt nog, en stap een prachtige dag in. De metro voert me naar Den Haag Centraal, een kleine omweg vanwege werkzaamheden aan het spoor tussen Rotterdam en Woerden. Op het bord staat duidelijk ‘Niet instappen’ en onderaan ’08:45 Groningen’, maar toch gaat iedereen naar binnen. Ik zeg het nog tegen een man en breng hem daarmee aan het twijfelen. Nou ja, dan ga ik ook maar naar binnen en net als ik zit wordt er omgeroepen: ‘U wordt verzocht uit te stappen. Deze trein gaat niet naar Groningen.’ Dit is nou kuddegedrag, een val waarin ikzelf ook trap.
Even later arriveert de juiste trein. Schuin tegenover me komt een jonge vrouw te zitten met een vioolkoffer in haar hand. Ze speelt altviool in een symfonieorkest, als freelancer want een vast contract zit er na de sanering van enige jaren geleden niet meer in. Ze moet vandaag naar Amsterdam. We praten geamuseerd over muziek, maar onze babbel wordt wreed verstoord door twee vrouwen die naar de Libelleweek in Almere gaan. Ze praten veel en luid, en gaandeweg kom ik alles over hun te weten. In Amsterdam komt er op de plaats van de violiste een donkere knaap te zitten. Hij is voetballer bij Almere en de Libellevrouw naast hem begint over voetballen. Dat heeft ze een maand gedaan, toen ze jong was. De knaap is spits bij z’n club, maar hij scoort niet genoeg. Bij het uitstappen vragen de Libellevrouwen of ik ook meewil. Ik zeg, dat ik vandaag jammer genoeg wat anders te doen heb, maar anders wel mee had gewild. Aan de andere kant van het gangpad vermaakt een jong meisje van Marokkaanse afkomst ons. Mooi kind met een knappe moderne moeder met hoofddoek.
In Zwolle vertrekt de aansluitende trein net voor mijn neus. De trein waarmee ik aankwam, had een paar minuten vertraging. Wachten doen ze dan niet. De reiziger kan beter een half uur wachten op de volgende trein. Dat is nog eens klantvriendelijk.
Ik blijk niet de enige gedupeerde te zijn, ook de vrouw in de coupé mopperde erover. Ze werkt als sociaal-cultureel werkster en we krijgen het over de jeugd. Volgens de conductrice blijk ik in de 1e klas te zitten. Geen probleem, dan verkas ik naar de 2e. Het verschil is nauwelijks te zien en deze coupé gaat ook dezelfde richting uit.
Chris sms’t dat hij bij Harlekijn op het terras zit en in Nijverdal tref ik hem daar inderdaad achter een glas macchiato en een hazelnoot-honingpunt. ‘Geeft u mij maar een cappuccino’, zeg ik tegen een serveerster die langs loopt. Chris’ hoofd ziet er geschonden uit. ‘Het verhaal vertel ik je dadelijk wel’, is zijn antwoord als ik er naar vraag. Hij belt eerst nog wat adressen voor de overnachting van morgen in Laren.
Om 11:45 uur gespen we de rugzak om en gaan richting Holten. Eerst een stuk Grotestraat af. Chris vertelt over het ontstaan van zijn kwetsuren. Het was nogal gezellig in een café en hij was op de fiets, die hij had geleend van de oude gastvrouw. De terugweg bleek anders te lopen dan de heenweg en zo raakte hij op een provinciale weg. Een automobilist stopte met de mededeling dat het wel erg gevaarlijk was en hielp hem over een hek naar een naast liggend fietspad. Daar ging het fout en Chris viel met zijn gezicht boven op de fiets. Zijn dure multifocale bril was daarna nergens meer te vinden. Een politiewagen stopte en vroeg hoe die verwondingen waren ontstaan. Chris mocht mee naar het bureau, de fiets bleef achter, en werd daar door een politiearts gecontroleerd en daarna thuisgebracht. De andere dag is hij met de gastvrouw naar de fiets gaan zoek, maar die bleek weg.
Bij Hans Anders haal ik even een rood hoesje voor mijn leesbril, want dat is op het perron in Zwolle uit mijn zak gevallen. Chris koopt ook een briletui, die met 6,96 Euro duurder is dan zijn nieuwe leesbril. Bij het tweede kruispunt linksaf de Bontseweg op.
Het druk op het Pieterpad. Chris zegt iedereen goedendag en krijgt dat als echo terug. Zeeverkenners doen een speurtocht, wij genieten op een bankje aan de rand van het heideveld van een mueslibolletje en andere etenswaar. De gehele middag komen we geüniformeerde jongelui tegen. De Holterberg is met 55 meter het hoog(s)te punt van de dag. Je kunt eindeloos ver kijken. Daarna gaat het pad pal zuid naar Holten. Ik kan me nog van alles herinneren, het spoor over, het restaurant om de hoek waar de grote ijshoorn buiten staat, de nieuwbouw die inmiddels grotendeels klaar is. Op een terras vullen we het vocht aan. Bij AH kopen we wat etenswaar voor morgen onderweg. Chris koopt en schrijft een ansichtkaart, terwijl ik wat foto’s maak. Drie varkens sieren het plein, evenals de vele kubussen met info over het jaar wat erop staat. Daarna gaan we op zoek naar het gasthuis, Pastoriestraat 13. Je zou het bij een kerk verwachten, maar nee, en nummer 13 bestaat niet, het gaat van nummer 9 over in nummer 15. Chris raadpleegt nogmaals zijn mobiel. ‘Het kan ook nummer 45 zijn’, bromt hij, maar nummer 43 blijkt het werkelijke adres. De sleutel ligt onder de gieter, de mensen zelf zijn naar een 50-jarige bruiloft en komen na acht uur thuis.
Na een opfrisbeurt gaan we weer terug naar het centrum. We eten bij Tastoe waar Ilse, Joyce en Raymond bedienen. Chris vraagt altijd de namen van de bediening en of ze een foto willen maken. De hele dag is hij bezig met zijn mobiel.
Terug in het gasthuis gaat Dolf Jansen op. Grappig natuurlijk. De gastheer klopt op de deur en vraagt of we koffie willen. Even later brengt hij de thermoskan boven. Chris is weer bezig met de buitenwereld om vervolgens luid snurkend weg te zakken.

Zo 18 mei Holten – Laren 15 km 9:15-16:00 zon
Om half vier word ik wakker met of door een luid snurkende Chris. Slapen kan ik daarna niet meer tot Chris tegen zessen zelf uit z’n bed stapt, zich aankleedt en naar het plein gaat. Daar maakt hij een foto van een geboorte-felicitatiekaart om een neef met z’n nieuwe aanwinst geluk te wensen. Chris probeert nog van alles via wifi uit.
Na een ontbijt vertrekken we om 9:15 uur. Bij boerderij ‘Op den Aalpol’ nemen we koffie. Chris probeert een adres in Vorden te krijgen en is daar ongeveer drie kwartier mee bezig. Niet leuk voor een koffiepauze.
In de verte doemt de toren van Markelo op. Ik herken vele punten en weet ook dat we dadelijk op de beukenlaan langs de Schipbeek zullen lopen. Onvoorstelbaar hoeveel een mens vastlegt.
Bij de lunch ben ik het gedoe met de mobiel wel een beetje zat en zeg tegen Chris, dat ik het niet echt gezellig vind, dat hij bij elke stop alleen met zijn mobiel bezig is. Ik kan net zo goed alleen gaan lopen.
Aan de Vellerweg staan boerderijen met een naam en het jaartal 1931, het jaar waarin dit gebeid is ontgonnen. Een paar kinderen in een kraampje proberen passanten een ijsje, appel of water te verkopen. Chris wil wel een foto maken, maar niets kopen. Echt Nederlands. De kinderen zeggen beteuterd, dat iedereen voorbij loopt, omdat ze alles bij zich hebben. Ik vraag de appels lekker zijn en of ze er nog een hebben. Het jongetje snelt naar achteren en haalt een Jonagold. ‘50 cent’, zegt hij.
Een eindje verder staan twee stellen met jaren 60 en 70 brommers: een Kreidler, Batavus, Batavette en Peugeot. Allemaal in topconditie. Ze zijn lid van een brommerclub en toeren regelmatig in de omgeving.
We bezoeken Landgoed en Huis Verwolde. In de vijver kwaken kikkers luidkeels hun paringsroep. Mare, een wat chique vrouw, doet de rondleiding. Eerst doet ze voorkomen alsof ze de conservator van het geheel is, maar ze blijkt het hulpje te zijn. Ze heeft de oude heer Van den Borch nog gekend. Chris zegt later, dat haar moeder misschien poetsvrouw is geweest in het huis en zij daar haar status aan ontleent. Fraai interieur, mooie tuin, kortom een bezoekje waard.
Via een omweg door het bos, waarbij we eerst Oom Frits een oude stervende eik uit 1792 passeren, komen we bij de Dikke Boom. Een 500 jaar oude eik die met een omtrek van 7,6 meter de grootste boom van Nederland schijnt te zijn.
We dwalen wat verder door het bos en komen in Laren. Weer ligt de sleutel onder – in dit geval – een bloembak. Chris doet een wasje, en we drinken wat op het balkon.
Op weg naar het restaurant komen we langs de ‘Oud Larense barometer’. ‘Kijk, deze bedoelde ik’, zeg ik tegen Chris. Het is een steen aan een ketting, die hangt in een driepoot. Op een bordje staan de weerindicaties afhankelijk van de steen. Bijvoorbeeld: steen droog- zon, steen nat - regen, steen beweegt – wind, enz. Leuk om een keer na te maken.
We eten bij Witkamp in de avondzon. Het blijft nog lang aangenaam warm. Zelfs bij het gasthuis terug gekomen kunnen we nog buiten zitten. Ik kijk op internet hoe ik morgen vanuit Vorden met het openbaar vervoer naar huis kan. Eerst de trein naar Zutphen en daarna via Zwolle of Arnhem. Chris gaat verder facebooken en dergelijke en ik ga naar mijn kamer wat TV kijken.

Ma 19 mei Laren – Vorden 14 km 8:35-12:15 zon
Weer een eenvoudig ontbijtje. Steeds dringen de gastvrouwen wel aan op van alles, maar voor ons geen eitje en vleeswaren. Chris neemt een bakje yoghurt en koffie als ontbijt, en krentenbol met kaas mee voor onderweg, en ik brood met zoetigheid en thee. Eenvoudig, maar ik loop er al jaren naar tevredenheid op.
Chris moet even langs de Aldi voor wat rookgerei om zoals hij zelf zegt: ‘Mijn verslaving te voeden.’ Daarna gaan we echt op weg. Vorig jaar liep ik hier verkeerd. Het LAW-teken was volledig overwoekerd door groen en daardoor niet te zien. Als ik de tekst had gelezen, was ik wel goed gelopen. Maar een loper kijk op een kaart en leest geen tekst. Trouwens het stel dat me op het goede pad heeft gewezen, was zelfs ook verkeerd gelopen.
Het is een saaie dag. De omgeving is mooi. De spoorweg, het kanaal en de Berkel zorgen voor wat opwinding. Chris zegt, dat hij vandaag lekker loopt. Hij is geen echte loper, kan geen snelheid maken of een tempo vasthouden. Het is meer slenteren. Aan het eind van een dag ben ik dan ook moe omdat ik niet in mijn ritme kom.
Om 12:15 uur zitten we op het terras bij De Gravin van Vorden achter een koffie en een huisgemaakte appelpunt en aardbeienvlaai. Het is ons afscheidsmaal. Ik wens Chris een prettige wandeltocht. Hij komt nog mooie gebieden tegen, zoals de omgeving van de rivieren en Zuid-Limburg. Bovendien overnacht hij bij Titia en Theo, een leuk gasthuis in Milsbeek.
Ik slenter nog een uurtje door Zutphen, stap daarna in de trein en ben om een uur of vijf thuis.

Zo 1 juni Maastricht
Het is 19:12 uur. Ik had al eerder uitgerekend dat Chris vandaag in Maastricht zou moeten aankomen. Ik bel hem om te informeren hoe het is gegaan. Precies op dat moment staat hij bij het monument op St. Pietersberg, het eindpunt van de tocht. Dat is nog eens telepathisch contact. Ik feliciteer hem met het uitlopen van de tocht, maar hij heeft nauwelijks tijd om de felicitaties in ontvangst te nemen, want ik hoor hem ‘Can you make a picture of me?’ zeggen en daarna tegen mij: ‘Bedankt, maar er staan hier Japanners en ik heb gevraagd of ze een foto van me willen nemen.’