Schipbreuk

Do 13 juni Swolgen - Venlo 21 km 8:40-14:30 bewolkt, zonnetje
Oh, what a night! Nee, niet zo een, de bosbeheerder had opdracht gegeven om perceel 53 te kappen en daaraan begon Chris vol overgave. Hij haalde eerst het onderhout weg met de kleine motorzaag en begon daarna aan de dikke stammen. Daarvoor pakte hij de grote zaag en gaf vol gas, zodat het geluid door mijn gehoorbescherming heen drong.
Lekker ontbijtje, Chris staat nog in dubio of hij het eitje voor onderweg zal meenemen, maar ziet er toch vanaf i.v.m. mogelijke breuk. Bij de bushalte nemen we afscheid. We hebben het plezierig gehad en Chris gaat zijn enthousiasme omzetten in nieuwe wandelschoenen. Wat me opviel dat hij als bioloog alles weet van de kleinste organismen, maar nauwelijks de ene boom van de andere kan onderscheiden. Zo gaat dat in een leven: eerst weet je van alles niets en op den duur alles van niets. Dan wordt het tijd om te stoppen met werken.
Ik zet een lekker tempo in en voor ik het weet ben ik in Zwaanenheike. Onderweg zorgde het natuurgebied Schuitwater voor een fraaie waterige afwisseling, soms ging de route zelfs over plankiers. Bij een boomkwekerij is een erg donkere man, Indiër denk ik, bezig met het verwijderen van onkruid in de lanen. Dat doet hij met een tractor. Het stof stuift hoog op. Ik vraag hem of de bomen water krijgen, want de grond is nogal stoffig. Hij zegt van niet, de ondergrond is vochtig genoeg.
Op een bankje bij de boer neem ik een koffie. Dat zie je regelmatig: een tafel met een paar kannen koffie of heet water, thee, frisdrank, appels enz. En het is voor wat je ervoor wil geven. De stank van de megastallen is doordringend. Als ik voorbij loop is de boer net bezig een stijf varken uit zijn stal te slepen. Even verder zie ik een reetje, het beest heeft me niet in de gaten omdat ik tegen de wind in loop en daardoor mijn geur en geluid van hem afwaait. Het is jammer dat Chris niet meeloopt, want het is tot nu toe een werkelijk fraaie omgeving met zelfs ruimte voor een kapel.
Grubbenvorst heeft zwaar geleden onder WOII, maar het is een aardig dorp gebleven. De pont moet me weer naar de overkant van de Maas brengen. Ik ben de enige passagier. Er is een donkere lucht op komst en de wind trekt aan, toch waagt de schipper de overtocht. Het schuim staat al op de golven, die alsmaar hoger worden. De pont slingert heen en weer en ik kan me slechts met moeite vasthouden. En dan ineens breekt de staalkabel die de pont naar de overkant geleidt als een garendraadje. De pont valt stuurloos ten prooi aan wind en water. Met een enorme klap komt hij tot stilstand tegen de oever aan de overzijde en ik vlieg over de railing in het water. Eenmaal op de kant wring ik mijn shirt uit en bedank de schipper voor het avontuur.
Ach, zoiets gebeurt nou altijd als je alleen bent, niemand zal het geloven. Ik loop verder langs de Maas en ga voorbij het viaduct van de A73 bij zitten komen. De boten die langs varen en het monotone geluid van de eindeloze stoet vrachtauto's zorgen dat ik weer wat rustiger word.
Venlo, ik ben er nooit geweest. Mgr. Nolens kijkt er nog steeds minzaam over het plein. Venlo heeft veel te lijden gehad van de oorlog, net over de grens in Duitsland was een vliegveld dat veelvuldig onder vuur kwam te liggen. Toch staan er nog oude panden. Het stadhuis is gebouwd in renaissance stijl en dateert uit eind 16e eeuw. De stad is altijd een internationaal knooppunt geweest voor handel en verkeer.
Omdat ik wat aan de vroege kant ben, duik ik de bibliotheek om de blog te maken, echter het versturen lukt niet. Ik zie mensen met paraplu's, het regent. Ik mag er nog een paar km doorheen lopen, voor het eerst sinds mijn vertrek uit Pieterburen.
De gastvrouw ontvangt me en zet thee. Na de koetjes en kalfjes vertelt ze over Venlo in de oorlog, toen haar ouders wonend in een boerderij, met vele anderen in 1944 naar het noorden werden getransporteerd. Later hebben de heer des huizes en ik het over taal en de uitspraak ervan.
Deze nasischotel is veel beter dan gisteravond, maar er staat dan ook een echte Chinees in de keuken. Na het journaal kijk ik naar 'Per seconde wijzer', een eeuwenoude kennisquiz met dito presentator.