Deventer koek

Wo 5 juni Deventer zon
Ik ben vrij vandaag, althans bevrijd van mijn rugzak. Ik ga naar Zutphen, dat wilde ik, maar eenmaal in Deventer aangekomen bedacht ik, deze stad heb ik ook nog niet gezien, dus waarom doorrijden naar die andere?
Deventer, de stad van de koek, Auping bedden en blikindustrie, liggend aan de IJssel, van oudsher een Hanzestad, een handelsstad. Deventer waar deze week kermis is, de gehele stad staat vol met attracties.
Bij het VVV zegt de dame die mij te woord staat, dat ik met dit maar beter niet het inpandige museum kan bezoeken. Waarom eigenlijk niet, vraag ik me af, alleen vanwege het weer, ik loop al negen dagen achter elkaar in het weer, en nu wil zij me het weer weer insturen. De man van het museum snapt het beter en op mijn museumjaarkaart mag ik gratis naar binnen, krijg een blikje met snoepjes en een digitale stem mee, die mij bij verschillende schilderijen en objecten haarfijn zal uitleggen waar ik als onwetende waarschijnlijk niet naar zou kijken. In het museum is naast de historische afdeling die allerlei objecten uit het verleden laat zien, een tijdelijke tentoonstelling van de schilder Gerard ter Borch. Nooit van gehoord, hoor ik u denken, maar hij is wel een beroemdheid uit de 17e eeuw die vele Deventer bestuurders heeft geportretteerd. Een beeldscherm toont hoe blauwtinten op het schilderij van Lucas zijn verbleekt en wat ze vermoedelijk oorspronkelijk zijn geweest. De schilder heeft smalt als pigment gebruikt in plaats van het duurdere ultramarijn. In de kelder staan nog enkele oude kruiken, bijlen en nog meer van die prehistorische rommel opgesteld. Al met al de moeite waard, zelfs met dit mooie weer.
Na een bak koffie, ga ik een sneldrogend shirtje kopen, toevallig is er een grote zaak van Bever. Daarna loop ik de Broederenkerk binnen, fraai geheel, om vervolgens op een bank bij de IJssel te gaan zitten bijkomen. Een man die me in het museum aansprak, komt naast me zitten. Hij is ruim in de 70. Z'n vrouw kwakkelt met haar gezondheid, daarom gaat hij er maandelijks een keer alleen op uit. Hij heeft al veel plaatsen in Nederland gezien. De IJssel stroomt snel, de boten schieten voorbij, tenminste stroomafwaarts. De uiterwaarden zijn al wat gevuld met water, de ergste golf uit Duitsland moet nog komen. Er staat een kanon. Op de bepantseringsplaten is aangegeven dat hij in 1944 in Normandië is ingezet en in welke slagen hij verder dienst heeft gedaan. Hij heeft behoorlijk wat werk verricht.
Ik dwaal nog wat rond, eet een broodje gezond met jus d'orange, en ga op zoek naar de Lebiniuskerk. Kom ik een galerie tegen met aantrekkelijk werk en stap naar binnen voor een nadere kennismaking. Abstract werk, hij heeft zijn goede baan opgegeven en geeft nu les en verkoopt werk. Een paar leerlingen zijn bezig met een schilderij. Orgelklanken komen me tegemoet als ik de kerk in loop en ik ga lekker van het concert zitten genieten. De toren is open, het weer goed, dus waag ik de klim naar boven. Op ongeveer driekwart is de klokruimte met de trommel die het carillon bedient. Ik probeer de werking aan een paar jongetjes uit te leggen, maar de jongste is bang voor het geluid van de klokken en gaat naar beneden. Jammer, lesgeven kan zo leuk zijn.
Boven gekomen vraagt de torenwachter m'n kaartje. 'Heb ik niet', zeg ik. Dat blijkt niet erg, ik kan er een bij hem kopen. Hij legt me uit welke plaatsen ik kan zien, tot zelfs Zwolle, 45 km hier vandaan!
Ik dool nog wat rond in het fraaie Deventer en pak dan de trein naar Holten. Heb ik nog die koek niet op.
Terwijl ik deze blog schrijf is de buurman bezig met gitaarspelen, niet onverdienstelijk, maar wel hard, het lijkt wel of hij in mijn kamer zit.