Echte mannen en vrouwen van zekere leeftijd

Vr 7 juni Vorden - Doetinchem 22 km 9:00-16:00 zon
'De computer doet het niet meer', zegt Willy als ik beneden kom. 'De batterijen van het toetsenbord zullen wel op zijn, want ik kon gisterenavond m'n blog ook niet afmaken', is mijn antwoord. Nieuwe batterijen wekken het toetsenbord weer tot leven en ik mag mijn blog nog afmaken.
Buiten merk ik dat ik mijn stokken vergeten ben. Dat loopt toch anders. Na een bezoekje aan de bakker pak ik de route weer op. Die leidt langs kasteel Vorden, mooi stulpje met fraaie tuin. In het pad ligt een kunstwerk met voetstappen van de stichtsters van het Pieterpad. Eenmaal op gang begint een man op fiets met hondentrailer en een loslopende langharige zwarte terriër een praatje met me. Hij is 17 jaar geleden vanuit het westen hierheen verhuisd en het bevalt hem nog steeds. De terriër lijkt wel een lopend tapijt met die lange haren die over de grond slepen. 'Die haren zijn voor bescherming. Vroeger gingen terriërs vossenholen in', zegt de man.
Ik loop te genieten van de mooie dag en het fraaie gebied en laat mijn gedachten de vrije loop. Mijn eeuwig aanstaande schoonzus, of liever gezegd, een van, wordt in juli weer een vrouw van zekere leeftijd, dat gebeurt eens in de tien jaar. Het laatste maandelijkse eitje is allang geleden gelegd, en bij de komende mijlpaal neemt ze definitief afscheid van haar jeugd. Mannen verwerken dit door de aanschaf van een motor of erger een wandeluitrusting en zijn dan ineens een paar dagen weg. Vrouwen gaan twijfelen of dit wel moet worden gevierd en dan zeggen wij mannen volmondig: 'Ja, dat moet worden gevierd!' Ten eerste omdat een feestje altijd leuk is, zeker als een ander het geeft, en ten tweede omdat je eeuwig aanstaande schoonfamilie wel eens de tuin wil zien waarin broer vele weken arbeid heeft verricht en waarover hij al maandenlang praat. Kop op meid en borsten vooruit, zo erg is het niet. Huur een partytent, bestel hapjes en drankjes, muziek erbij, nodig wat leuke mensen uit bijvoorbeeld je eeuwig aanstaande schoonfamilie en gaan. Op een dag als deze denk ik al aan de tekst voor een toepasselijk lied. De onderwerpen hoef je niet te mailen, die verzin ik zelf wel. Tot dan.
Een vrouw roept: 'Pieterpad?' en ze komt met haar man naar me toe. Ze wonen in het huis midden in bossen tegenover het bankje waarop ik zit te eten. Ze heeft het Pieterpad ook gelopen, alleen, haar man begeleidde haar met de camper. Kijk, dat is nou een echte man!
In Zelhem bekijk ik een beeld van twee mannenfiguren, een beeld voor de gevallenen met Engelse en Nederlandse namen. Een man op een bank stelt me de vraag, wat het eigenlijk voor beeld is. En dan beginnen we te praten over de zinloosheid van oorlogen. Nu die in Syrië, waarom gaat die Assad niet gewoon weg, hij heeft genoeg op z'n bankrekening. Dat zal een hoop bloed schelen. 'En we hebben er nog steeds niet van geleerd', zegt hij. Ik antwoord, dat ik zat ook altijd zeg. Daarna praten we nog een tijd over andere misstanden, zelfs zonder bier zijn we het opvallend met elkaar eens. Als ik later richting Doetinchem loop hoor ik getoeter en zwaait hij.
De gastvrouw komt net uit het ziekenhuis waarin haar zoon ligt vanwege een paar gebroken rugwervels. Hij was gaan parasailen, scherm door een auto laten trekken, en was van een hoogte van een meter of tien neergestort. Hij is in de dertig en heeft adhd, maar is daarvoor nooit behandeld en doet nog steeds de meest vreemde dingen. Els is al jaren gescheiden en is daar volgens mij nooit echt overheen gekomen. Net als ik begonnen ben aan de peen en uien belt Marjolein. Haar collega heeft de leerkrachten en leerlingen medegedeeld, dat hij niet zo lang meer te leven heeft. Een grote schok voor iedereen.