Illegaal

Za 8 juni Doetinchem - Elten (Dld) 22 km 8:30-14:55 zon
Voorheen ging heen Pieterpad door Doetinchem, nu gaat het ten oosten langs. Volgens Els is er niet veel bezienswaardig op een paar kerken na. In de oorlog is de stad gebombardeerd en na de oorlog heeft men voortvarend alle oude troep opgeruimd om plaats te maken voor smakeloze nieuwbouw. Ik ga dus niet naar het centrum, maar probeer de route tussen Gaanderen en Braamt weer op te pikken.
Onderweg passeer ik een coffeeshop met de naam 't Rotterdammertje. Bij de kerk wordt een rommelmarkt opgebouwd. 'Het is dat ik aan het lopen ben, anders had ik die tv wel willen hebben', zeg ik, wijzend op een kolossaal monster. 'We kunnen hem wel voor u houden', probeert een meisje hulpvaardig.
Na een lange weg om uit Doetinchem te geraken, kom ik in een weidegebied. Toegegeven, koeien zie je in het westen zelden meer, maar al dat gras is weinig boeiend. Net buiten Braamt zegt een man in een rolstoel dat hij de vuurpot nog wat hoger zal opstoken, omdat hij het zo koud heeft. Inderdaad is het vandaag een jasje frisser. In de verte staat een boerderij in de foeilelijke kleurstelling wit met een lichtblauw dak.
En nu gaat het omhoog door het Korter bos en Keulse Slagen. Op de kaart staat zelfs 86 meter. Net als ik mijn rugzak na de lunchpauze omdoe, hoor ik een groep mensen aankomen. Het blijken een paar gezinnen te zijn, schat ik in, waarvan de jongste nog niet kan lopen en de oudste iets jonger is dan ik. Ze hebben een bolderkar met proviand bij zich en het is tijd voor bananen. Een van de mannen vraagt waar we zijn. Ik wijs het aan op mijn kaart, hier denk ik. Hij heeft een boekje uit 1995, ja, en dan sommige paden weleens iets omgelegd.
Grenspaal 700 heb ik kennelijk over het hoofd gezien door passerende fietsers. Ik loop illegaal Duitsland binnen, want mijn ID-kaart heb ik thuis laten liggen. Ach het voelt niet anders dan anders. Na nog een uurtje lopen kom ik aan in Hoch-Elten waar de St. Vituskerk domineert. Een mooie kerk, al vele malen verwoest, zo ook tijdens WOII. Hier bel ik het gastadres, zoals afgesproken. Zij sturen hun zoon om me op te vangen. Niemand in de buurt weet me de straat aan te wijzen en zo kom je nog eens ergens. Ik ben redelijk vroeg en de zon schijnt volop, tijd voor de was en een opfrisbeurt. Daarna een uil om het moede lichaam te laten bijkomen.
Ook in Elten, waar ik ga eten, staat een grote kerk. Hier wonen trouwens net zoveel Nederlanders als Duitsers. Ook de plaatsnamen zijn vaak Nederlands.