Hoog water

Zo 9 juni Elten - Leuth 21 km 8:30-14:30 zon, wind
Het is stil in huis. De enige die ik heb gezien is de zoon gisterenmiddag, wel heb ik de vader een paar keer aan de telefoon gehad. Het kan gezelliger.
Gisterenavond zag ik Sereena Williams nog winnen op Roland Garros, na elf jaar haar tweede titel hier. Sharapova keek wat beteuterd. Ook weet ik nu door de Keuringsdienst van waarde dat couscous griesmeel is van tarwe, en dat gries staat voor de korrelgrootte van de maling. Wij Nederlanders maken couscous bovendien op de verkeerde snelle wijze klaar, daardoor wordt ze papperig en is de smaak minder. Op de Marokkaanse wijze wordt de couscous gemengd met water en olie en herhaaldelijk gestoomd, waardoor ze smaakvoller is en de structuur korrelig wordt. 't Is maar een weet.
Vanuit haar hoge positie roept de St. Vitus op tot het gebed. De klokken galmen luidkeels over het dal. In de berm ligt een wc-pot, zou de prins, pardon koning, hier hebben geoefend?
Nadat ik gisteren grenspaal 700 heb gemist, snap ik nu waarom. Ik zocht iets groots en opvallends, maar de palen blijken grauwe betonzuiltjes te zijn, vaak overwoekerd door groen.
Achterom kijkend zie ik duidelijk de stuwwal waarop Elten ligt boven het landschap uittorenen. Op de dijk bij Spijk is het maar goed dat ik even de kaart raadpleeg, want anders zou ik het Noaberpad hebben gevolgd en in de verkeerde richting zijn gelopen. In het dorp zal ik wel de verkeerde markering hebben gevolgd, beide routes zijn tenslotte wit-rood gemarkeerd.
De boten stroomafwaarts hebben de vaart erin zo geholpen door die massa water, stroomopwaarts kruipt de Volharding 5 uit Zaandam voorbij, even volhouden. 'Die heeft moeite', zeg ik tegen een man op een bank die ook geniet van het water. Een duwboot met vier bakken zwoegt. Het is de Veerhaven VI. 'Daar heb ik nog op gevaren', zegt de man en hij begint te vertellen over zijn beroep. 'Die boten varen is tegenwoordig niet moeilijk meer, je hebt een klein pookje en daar gebeurt alles mee, de rest doen de computers. Je moet alleen opletten als boten je passeren.' Vroeger had hij zelf ook een bootje, nu niet meer. De Delta Lady vaart langs, het is een party-schip met een rader aan de achterkant. 'Dat schip daar, de Boei, was een drugsboot in Arnhem, nu willen ze er een restaurant van maken', gaat de man verder.
Tolkamer was indertijd welvarend vanwege de tol die er geheven werd, elk schip moest hier aanleggen. In een poort in de dijk is een stalen deur aangebracht die bij hoogwater wordt gesloten.
Gelukkig maar dat ik het boekje niet ben gevolgd en in de uiterwaard ben gaan lopen, want dan had ik hier kunnen zwemmen. Het water staat tot tegen de winterdijk. De veerpont naar Millingen gaat volgens het bord eens per uur om vijf over het heel. Gemiddeld moet je dan een half uur wachten, dat klopt want het is nu vijf over half twaalf?! De pont komt er na een paar minuten al aan. Ik krijg geen eens kans om koffie te maken, dan maar op de boot. We zijn er nog niet op of pont gaat al weer naar de overkant. Dat is geen uursdienst. Voor €1,40 sta ik in Millingen, wat zojuist nog overkant was.
Er staat een man met een rode tractor te wachten. Hij heeft die als hobby. Achterop is een extra bank bevestigd voor de kleinkinderen en voor de groteren is er een bak. 'Hij is uit 1956 en heeft 36 pk', zegt ie trots. Er komen nog twee tractoren aan, beide oudgroen van kleur, maar wat jonger, uit 1962 en 1967. Ze gaan naar Groesbeek.
Een jonge meid loopt een km met me op. Ze oefent voor de Vierdaagse van Nijmegen, vandaag voor het eerst 40 km, ze heeft er al 20 opzitten.
Hoe is het mogelijk: twee grenspalen met nummer 646! Waar blijft de Duitse gründlichkeit? Van wie zijn die palen eigenlijk en staan ze wel goed, want voor je het weet komt de Rijdende rechter er aan te pas.
Eens kijken of we het er kunnen hebben in Leuth. Op het Kerkplein zit een vrouw achter een tafel met wat papieren en een stopwatch erop. 'We hebben een familiedag en houden een speurtocht. De familie is groot: 8 kinderen, 26 kleinkinderen en 28 achterkleinkinderen.', vertelt ze. Ik kan zeggen, dat onze familie dat bij lange na niet haalt. Ze biedt een glas Cola aan. Er komen familieleden om een spel te doen. 'Zo tante', klinkt het in koor, 'die nemen we zo op in de familie.' Ze moeten zoveel mogelijk liedjes zingen met een bloemennaam erin. Na 'Ik geef je een roosje m'n roosje' en 'Twee violen en een bas', feitelijk geen echte bloem hier, stokt het. Ik help met 'Tulpen uit Amsterdam' en '24 rozen'. 'Van wie is dat?', vragen ze.
Even later zit ik in het café om m'n tijd te vullen, maar belangrijker, de wedstrijd tussen Nadal en Ferrer te zien. Ze beulen elkaar goed af, maar op de statistiek afgaand zal Nadal de wedstrijd wel winnen.
Na een opfrisbeurt in het gasthuis ga ik er naar terug. De baas is bezig met nasi voor 70 personen. 'Geef mij er maar een portie daarvan', zeg ik tegen hem. 'Een half uurtje', antwoordt hij, 'dan maak ik wat beters voor u.' En zo geschiedt, een heerlijke biefstuk overladen met champignons, patates en salade. Ze weten het wel in het oosten van het land. Hij ziet me zichtbaar genieten.