Slag om Ane

Zo 2 juni Coevorden - Rheeze 08:35-15:00 24 km zon, koude wind
Door het licht ben ik al vroeg wakker, maar draai me nog een keer om. Ruim na zeven uur hoor ik de gastvrouw naar beneden gaan en stap ik er ook uit. Een half uurtje later heb ik het ochtendritueel afgewerkt en sta ik beneden. De gastvrouw komt ook aan de ontbijttafel zitten en snijdt gezellige onderwerpen als de zorg en de Fyra aan. Als we klaar zijn met het ontbijt zijn voor alle problemen oplossingen bedacht.
Even na half negen bedank ik de gastvrouw hartelijk voor alle verhalen en goede zorgen en stap naar buiten. Het is zonnig, maar er staat een straffe wind. Eerst mag ik Coevorden door, langs het station en het spoor over in westelijke richting. Het is allemaal niet zo goed gemarkeerd en ik pak de gids erbij. 'Hier rechtdoor en een stukje verder links de brug over', zegt een man in het voorbijgaan. Uiteindelijk kom ik aan de rand van bebouwing op een zompig pad terecht. Ook hier schort er wel wat aan markeringen, maar dan kom ik toch bij de Drentse Poort, een kunstobject uit 2005, opgebouwd uit zwerfkeien. Een kale man met een agressief type hond vindt er maar niets aan.
In Gramsbergen is vanmiddag te zien hoe bier wordt gebrouwen en hoe het destilleren gaat, en natuurlijk kun je daarna het geestrijke vocht proeven. Ik ga het echter niet meemaken. Het is trouwens een fraai plaatsje. Op het rustieke kerkplein staat zelfs een bronzen beeld van Pieterpadwandelaars.
Een rijkswaterstater is bezig met het maken van foto's en doen van metingen. 'Overwerk?', vraag ik. 'Ja, maar het is ook veel rustiger nu en minder gevaarlijk', is zijn antwoord.
In Ane is de start en finish van de 'Slag om Ane tour', een tour voor oude cabrio's. Nog een paar jaar en Marjolein kan ook meedoen. De tour dankt zijn naam aan de opstand die landdrost Rudolf van Coevorden in 1227 leidde tegen de landsheer, de Utrechtse bisschop Otto II. De eerste slag won Rudolf, maar een jaar later werd de strijd in zijn nadeel beslecht en werd hij geradbraakt. Bisschoppelijk mededogen kende geen grenzen. Aan deze slag is nog een monument gewijd.
De Vecht meandert door het landschap. Op het punt waar een zijtak de rechtdoor gaande weg raakt is een kunstwerk opgericht.
Een jonge vrouw met mooi kastanjerood haar laat haar hond keurig zitten, als ik passeer. We lopen gelijktijdig de brug over de Vecht over en ik vraag of ze dat van the dog whisperer heeft geleerd. Nou dat niet, de hond is gewoon gehoorzaam. Zelf heeft ze ook het Pieterpad gelopen, in stukjes, alleen Winsum - Pieterburen moet ze nog doen, ze kreeg last van haar enkel.
In Hardenberg is geen winkel, café of ijssalon open, juist nu ik zo'n trek heb in een ijsje. De dag des Heeren staat hier waarschijnlijk nog in hoog aanzien.
Nog vier km naar mijn gastverblijf. De route loopt langs de Rheezermaten, een natuurgebied met broekbossen, bloemrijke graslanden en trilvenen. Het gastverblijf is een nieuwe boerenwoning met een stuk of tien kamers, speciaal gebouwd voor gasten. Op een deur hangt zoals telefonisch medegedeeld een briefje met mijn naam, waarvan de spelling wat te wensen overlaat.
Er is nog een stel te gast. Ze komen uit Pijnacker en lopen steeds een paar dagen kleine etappes, vanwege de slechte rug van de man.