Harde wind

Vr 15 mei Carcaboso - Hostal Asturia 32 km 7:05-14:45 zon/wind
Het is koud en er staat veel wind. Het Nederlandse stel op de fiets haalt me in en wenst me buon camino. Zelf haal ik een Belgisch stel in. En we gaan de gehele ochtend over al elkaar heen. Er staat zeker windkracht 6 tot 7. Het lopen is lastig, want ik draai steeds als een windvaan naar de wind. Op een heuveltop doet een koe of ze de Osborne stier is.
Opeens pakt een windvlaag me op en gooit me meters verder neer. Met mijn hoofd kom ik hard op een steen terecht en zak weg. Als ik weer wat bij bewustzijn kom zie ik de lange goudblonde haren van mijn prinses die over mijn hoofdhuid strelen. Er gaat een schaduw richting de wond en ik voel dat die met water zachtjes wordt schoongedept. Terwijl ze zegt: het komt wel goed, schatje. Als ik echter meer bijkom, blijkt het goudgeel de zon te zijn die in mijn gezicht schijnt en de schaduw de kop van een hond, die kwijlend aan mijn wond likt en daarbij een zacht grommend geluid maakt. In panische angst geef ik het dier een harde schop tegen zijn ballen. Het is een voltreffer en het beest druipt kermend af. Ik maak de wond met water schoon, doe er betadine op en verbind hem. Dat was dat. Niets in deze wereld is wat het lijkt.
Ik loop verder tussen met grasland bedekte bloemen en koeien. De wind is achter de heuvelrug wat minder. Langzaam gaat het landschap over in een open bosgebied met kurkeiken. Voor een hek zitten de Belgen te beraadslagen. Het hek kan niet open. Ik wijs ze op een gele pijl. Hij heeft een redelijk gedetailleerde kaart en we bepalen waar we zijn. De pijl geeft de goede richting aan en we volgen die. Bij een overgang over de weg, ik loop al weer een tijd alleen, is het ook onduidelijk. Ik zie wel een bordje met Caparra erop staan, maar geen aanduiding van de Via. Toevallig stoppen een paar vrouwen op de fiets. Een Australische en een Spaanse. Ze hebben elkaar in Merida ontmoet en fietsen sindsdien samen. De Spaanse pakt haar gps en ziet dat het de goede route is. We praten nog wat en daarna vervolgen we onze tocht.
Op mijn pad kruist een schorpioen. Als ik hem met mijn stok aanspoor om netjes voor de foto te poseren, valt hij met zijn stekel aan. Even verderop sta ik bijna op een addertje die heerlijk in de zon ligt te sudderen. Levensgevaarlijk dit land.
Caparra is een oude Romeinse stad. Pelgrim Ben kan als hij hier komt helemaal lyrisch van worden. Ik zie wat stenen muurtjes die ze met veel moeite weer op elkaar gestapeld hebben. De poort is echter fraai. De Belgen dachten dat dit een bewoonde plaats was met winkels en restaurants. Ze moeten terug naar hun camper die in Carcaboso staat. Zo doen zij de Via. Ze overnachten in de camper, gaan dan lopen, nemen de bus of in dit geval de taxi terug, en rijden de camper naar de plaats waar ze net naar toe gelopen zijn. Vandaar dat ze met zo'n klein rugzakje lopen.
Na de rustpauze volgt de middagwandeling van 12 km. Wederom fraaie natuur. Uiteindelijk kom ik op het punt waar Hostal Asturias met blauwe letters en pijlen aangegeven staat. Nog twee kilometer over de weg. Nadat ik die bijna heb afgelegd, stopt er een busje naast me. Hostal Asturias, vraagt de chauffeur. De deur gaat open en er is nog net plaats voor mij. De overige pelgrims zijn bij Caparra opgehaald. Er zitten een paar bekenden in de bus: Jorge en Charlotte. In het Hostal praten we onder een groot glas bier bij. Dan is het tijd voor de siësta.
De tv vertoont alleen maar stierenvechten. Na een gevecht heb ik het wel gezien en ik begrijp niet dat er apart kanaal voor is. Nils, de Deen, wil iedere keer de discussie starten dat deze stieren een goed leven hebben gehad, beter dan die in een stal staan. We kunnen pas om 21:00 aan tafel voor het avondeten. Eerder gaat de keuken ondanks ons verzoek niet open. Er zit een internationaal gezelschap aan tafel en het is gezellig. Tegenover me zit een Belgisch stel uit Ieper. Die plaats is tijdens WOI met de grond gelijk gemaakt en later in oude staat hersteld. In vroeger eeuwen was het een rijke stad, zoals Gent en Brugge.