Ochtendschilder

Za 30 mei A Gudina - Laza 36 km 6:45-14:50 zon
We hebben ons ontbijt nog niet op of we klimmen al direct naar Alto de Espino. Mijn tostados zijn hiermee wel verbruikt.
We maken een prachtige zonsopgang mee. De zon strijkt over de bergkam en geeft langzaam de contouren vrij. Gisteren zag ik nog in een groep mangrote stenen een schildpad, nu zie ik een vrouwenfiguur verschijnen. De plooien in het landschap geven haar door het zachte licht de perfecte vormen. Als de zon wat hoger komt werpt een rotsblok op de juiste plaats een schaduw om haar ronde borst nog meer te accentueren. Als een schilder bezig met z'n kunstwerk gaat de zon verder naarmate ze hoger komt. Er verschijnen meer vrouwenfiguren, de een nog mooier dan de ander. Het is een wellustig schouwspel, waarbij het stuwmeer een palet lijkt met de mooiste kleurtonen ... tot de schilder zijn hand overspeelt. De schaduwen worden harder, het liefelijke verdwijnt. Waar de vormen eerst zacht en teder waren, worden de lijnen nu hard. De schilder maakt zijn kwasten gedesillusioneerd schoon, morgen weer een dag.
Het is een onwerkelijk prachtig landschap, er worden talloze foto's genomen. Na ruim twee uur lopen zeg ik dat het tijd is voor een stop. Jorge wil door tot de tien kilometer zijn afgelegd. We houden pauze in een unieke omgeving. Beneden het stuwmeer en op de achtergrond de bergen. We lopen grotendeels op de weg, maar dat is hier niet erg, er rijdt geen verkeer, want er woont nauwelijks iemand. Het is gewoon in alle rust genieten. Na ruim 20 km is er eindelijk een bar wasr kunnen bijkomen. We bestellen de bocadillos, maar het brood is bijna op. Ieder broodje wordt kleiner. De Spanjaarden met de pekinees hebben brood bij zich. Hoe het beest de camino trouwens volhoudt, is mij een raadsel. Slijten zijn voetkussentjes niet? Een hondenkenner moet hier maar eens een antwoord op geven.
Ook dit bocadillo wordt weer snel omgezet in energie, want we stijgen weer fors. En daarna gaat het alleen nog naar beneden, wat betekent dat het morgen weer naar boven gaat. Bij de wegwerken wordt steeds knalvuurwerk afgestoken. Augustin denkt dat er iets af is, wat gevierd moet worden. Steeds na dertig kilometer heb ik het wel gehad. We mogen er nog zes staat er in het voorlaatste dorpje, waar een knaap een stalletje heeft gemaakt waar pelgrims even kunnen uitblazen en voor donativo wat kunnen eten en drinken. Het gaat alleen naar beneden. Augustin heeft zijn rechtervoet wat kapot gelopen.
We slapen in een hostal. Geen gesnurk vannacht. Jorge heeft de vaart er in gezet en is ruim een half uur voor ons aangekomen en inmiddels wat gaan eten. Naar hij me later op foto's laat zien, een heleboel gegeten.
Luiciano, Augustin en ik gaan later het dorp in om hetzelfde te doen. Onder het eten praten we over wijn en over pensioen. We blijken min of meer hetzelfde over te houden.