Que dia horrible

Do 28 mei Puente de Sanabria - Lubian 6:50-13:15 zon
Iedereen wil vroeg weg, want de herberg in Lubian heeft maar 16 bedden en er zijn veel meer pelgrims op pad. Luiciano heeft gisteren een kamer voor twee personen kunnen boeken. Dat was de laatste. Vanwege de bouw van een snelweg richting Madrid is de camino geblokkeerd en zit er niets anders op dan kilometers over de weg. Augustin vertelt, dat er veel wegen worden maar zonder visie en noodzaak. Datzelfde geldt voor het hoge snelheid spoorwegennet, alle lijnen gaan naar Madrid, terwijl de noodzakelijke dwarsverbindingen worden gemist. In de treinen zit bijna niemand.
Augustin is een Catalaan en hij vertelt dat het geld wat in zijn regio verdiend wordt voor een groot deel naar Madrid, zeg maar de regering, gaat. Gisteren vertelde hij me over zijn werkzame leven. Zeventien jaar was hij mijnwerker. Hij vertelt dat naar aanleiding van het pad waarover we lopen. Dat is van kolen. En als ik hem vraag of hij geen stoflongen heeft, wijdt hij uit over de verschillende soorten kolen. Hij werkte met antraciet en daarbij komt geen silicose vrij. Later is hij twintig brandweer geweest. Behalve het blussen van branden werd hij ook ingezet bij ongevallen met auto's en reddingen.
Het gaat maar vals plat omhoog, moordend in deze zon. Eindelijk is daar Padernelo, het hoogste punt. Het kost me vandaag grote moeite en ik ben redelijk aan mijn taks. Na een rustpauze lijken de mensen wel gek geworden, iedereen rent voor een plaats in de herberg. Ik heb het nog nooit zo meegemaakt.
Doordat ik zoals eerder op de dag de pijlen niet volg maar de weg die overloopt in een pad, moet ik na een kilometer terug. Ik vrees dat ik anders niet goed uitkom. Terug bij de pijlen gaat de camino onder de weg door om vervolgens continue te stijgen en te dalen, met als klapper een daling naar een riviertje om dan het zelfde aantal meters weer te stijgen. Eindelijk ben ik er. Que dia horrible. Jorge heeft een bed voor me bezet gehouden. Een groep Fransen kakelt luid en doet dat steeds, ook als er mensen willen slapen.
Jorge en ik gaan naar een bar om bij te komen. Onderweg komen we langs Casa Irene, waar een mooie vrouw buiten lijkt te zitten. Maar niets in deze wereld is wat het lijkt, als je beter kijkt. We moeten er smakelijk om lachen. Na een telefoontje van Jorge komen Luiciano en Augustin ook. We eten een menu del dia en bespreken de dag. Iedereen vindt er hetzelfde van. Na de siësta vraag ik wie er mee gaat naar de supermercado. Jorge geeft een bestelling op, Marcello gaat mee. Onderweg legt hij me van alles uit over de huizen die er staan. Ze zijn van graniet gebouwd, het dak is van zwart leisteen. De oude boeren huizen zijn beduidend kleiner. De begane grond werd gebruikt als stal en op de verdieping woonden de mensen. De beesten zorgden zo voor de verwarming.
Veel middenklasse mensen hebben twee huizen, hijzelf ook: een flat in Madrid en een ergens anders. Deze flats zijn niet zo groot. Een standaard eengezinswoning is groter. De grote nieuwe huizen in dit dorp zijn allemaal tweede huizen.
Marcello voelt zich beroerd, hij is goed verkouden en heeft last van bronchitis. We drinken nog wat in een bar, waar hij aan een paar werklui naar de weg van morgen vraagt. Ik had hem zo al kunnen zeggen, dat ze er niets van zouden weten. Het zijn tatooboys die er nou niet uitzien als lopers.
Op de terugweg vertelt Marcello nog over politiek. Voorheen stonden hier fabrieken van de VS en hadden de mensen werk. Sinds de EU zijn de fabrieken opgekocht en gesloten.
Terug op de zaal praat ik wat met Victor. Hij geeft mij en Jorge een 2 roebel muntstuk. We bedanken hem ervoor. Ik vind het een leuk aandenken.
Het koelt af. De twee Spanjaarden die met een pekinees lopen, zitten ook buiten. Onder het eten vanmiddag hebben we er al geintjes over gemaakt. Als het beest drie dagen loopt schuurt zijn buik over de grond. De hond heeft het prima naar zijn zin. Hij zal dadelijk wel goed slapen.
Gisteren hebben we al afscheid genomen van Sofia. Vanochtend deelde Gilbert mee een dag in Puente de Sanabria te blijven. Ik kan nu kiezen uit Spaans, Frans of Engels. Zo'n trip is dus prima voor de taalontwikkeling.