Vermoeid lichaam

Ma 18 mei Fuenterroble - San Pedro de Rozados 28,7 km 6:40-13:00 zon
Het is schitterend weer. De zon komt net op en verspreidt zacht geel licht over de graslanden en bomen. Er worden veel foto's gemaakt. Michael loopt met ernstige voetklachten te worstelen.
De eerste tien kilometers zijn vlak, alhoewel je dat in Spanje nooit kunt zeggen. Daarna klimt het tot uiteindelijk 1100 meter, de Pico de la Duena. Op de top staat een kruis en een grote platte steen met een pelgrim erop gebeiteld. Alle pelgrims gaan natuurlijk naar boven en laten zich uitgebreid fotograferen. Je kunt kilometers in de omtrek kijken. In het oosten is een rookpluim te zien. De rest van deze etappe is min of meer dalend in een prachtig landschap. Kortom een zeldzaam mooie etappe met prima wandelweer.
Iedereen is toe aan Salamanca. Eindelijk een dag rust, waarop je lichaam weer kan bijkomen. Terwijl we in de bar zitten strompelt Michael binnen. Hoe hij deze afstand voor elkaar heeft gekregen, snap ik niet. Hij laat een strip pillen zien. Doping, zegt hij erbij.
Om een uur of acht ga ik alleen naar een andere bar, waar pasta wordt opgediend. Ook even weg van het vele geluid, want Spanjaarden praten hard, heel hard. Wederom zie ik stierenvechten. Het is zo'n slap gevecht dat de stier er voortijdig bij gaat liggen. Bij het volgende gevecht wordt een toreador op de horens genomen. Regelmatig pakt een stier de rode of anders gekleurde lap van een vechter af of schampt ie met een hoorn vlak langs z'n lichaam. Inmiddels weet ik dat er behoorlijk klassenverschil tussen de mannen is. Die van een paar dagen geleden waren veel beter, maar wat ze allemaal doen is het trekken van een centenbak als ze een stier uitdagen.