Françoise

Do 4 juni Oseira - Laxe 30 km 6:50-13:55 zon
Een Portugees stel heeft er zin in en maakt iedereen om 5:15 uur wakker. Wij staan een uur later op. De abdij is mooi. Lucas vertelde gisteren, dat er al veel aan is gedaan, maar dat onderhoud niet de sterkste kant is van Spanje. Het verfwerk is in slechte staat, waardoor de kozijnen ernstig te lijden hebben van de intense zon. Het gaat weer eens direct omhoog. Jorge voelt zich zeker nog niet geweldig, maar daar is weinig van te merken. We halen een Italiaans-Spaans koppel in, dat voor ons vertrokken is. Ik heb het nu al warm en trek mijn jas uit.
In Castro Dozon kunnen we na elf kilometer eindelijk een ontbijt nuttigen. Dat gaat er wel in na zo'n start. Daarna zou het moeten dalen volgens de reisgids, maar niets is minder waar. De omgeving is in ieder geval weer fantastisch, net als het weer. Die kleuren, het is puur genieten. Onderweg leg ik de ziel van Jorge bloot. Hij geeft zijn eigenschappen schoorvoetend toe en moet er ook wel om lachen. We lopen op de weg, maar af en toe is er een paadje van enkele tientallen meters dat vervolgens weer op de weg uitkomt. Bij een van die paadjes zeg ik, dat ik op de weg blijf lopen, terwijl Jorge het paadje volgt. Kijken wat sneller is. In dit geval echter blijkt de weg sterk af te buigen en ik bel Jorge, dat ik hem achterna kom. Ik heb hem tot in de bar niet meer gezien.
Het is weer mijn eigen tocht op mijn eigen tempo, bijna twintig kilometer lang. Helemaal niet erg, heerlijk. Ik geniet van de omgeving. In Xesta waar ik Jorge zou verwachten is geen bar. Dan zal hij wel doorgelopen zijn. In Botos heb ik behoefte aan wat rust en eten. Jorge blijkt niet in de bar te zijn geweest. Ik bestel een Cola en een sopa de lentejas. Een Spanjaard begint tegen me te praten over de camino. Het is nog vijf kilometer naar Laxe, de x wordt als sj uitgesproken. In de herberg zie ik de kleren van Jorge, maar hijzelf is er niet. Dat kan maar een ding betekenen. Ik doe eerst mijn ding en ga daarna naar de bar. Daar zit ook een van de Fransen. Ze zitten na te tafelen. Ik bestel een jarra en pak een banaan, en vraag waar de andere Fransman is. Die is doorgelopen. Hierna is het tijd voor siësta.
Als ik deze blog schrijf zit de Fransman een eind verder aan dezelfde tafel. Een wat gezette dame komt langs en maakt de Fransman het hof met de opmerking, dat hij zo'n leuk gezicht heeft. Hij moet er om lachen. Als ze weg is, tekent hij haar vorm in de lucht en zegt dat ie van slanker houdt. Ik zeg, dat ik Franse types a la Françoise Hardy ook wel erg leuk vind.
Het menu del dia geniet ik met John en Ans, een Nederlands stel, en Barbara, de volslanke vrouw van de vorige passage. Ze is Canadese. John heeft een elektrotechnisch installatie bedrijf gehad en heeft het door een tia net voor de crisis verkocht. Hij doet nog veel in zijn vrije tijd, zoals vrijwilliger bij het stoomgemaal in Medemblik.