How to get rid of the shit

Vr 5 juni Laxe - Oltedo 32 km 6:35-13:55 mist/bewolkt/zon
Het was warm, de muggen treiterden, Barbara de Canadese was eerst lang bezig met een mobieltje dat telkens toetsklikjes liet horen en later snurkte ze als een varken, en mensen stonden om vijf uur op. Kortom, een echt pelgrimsnachtje.
Ik zie Jorge niet op z'n bed liggen. Z'n schoenen staan wel in het rek. Hij had gisteren nog steeds last van zijn darmen. Ik vermoed, dat hij op de bank is gaan liggen. En jawel. Hij slaapt nog. Ik maak hem wakker. Ik ga alvast naar beneden, wat eten. Als we buiten zijn vraagt hij, hoe ik wist waar hij lag. Niet zo moeilijk als het voorgaande leest, afstrepen van de mogelijkheden.
Het is mistig en nat. Wij volgen het eerste uur nog de paden, maar worden daarbij hoe langer hoe natter. Op een kruising met de N525 stuiten we op het Spaanse stel. Die hebben een kilometer afgesneden. Zo kunnen wij het ook. Tot Silleda volgen we toch de camino en komen daarbij op de juiste tijd langs een bar. Jorge neemt koffie, sinaasappelsap en een bocadillo de jamon. Het zou niet mijn eerste keuze zijn, als mijn ingewanden van slag waren. En dat het ook voor hem niet goed uitpakt, blijkt nog geen half uur later, als hij naar de berm moet snellen. En uit ervaring weet ik, dat je je op die momenten bijzonder onplezierig kan voelen. Bij hem gaat het zo de rest van de ochtend door. We lopen langs de N525, niet leuk met al dat verkeer, wel snel. We zijn een goed uur later in Bandeira. We stappen op mijn verzoek een koffie en gebakzaak in. Ik adviseer Jorge om thee en geroosterd brood te nemen, maar nee, weer sap. Het gevolg laat zich raden en gaat ie ook nog tegen een brandnetel aanzitten. Gisteren had ik hem al loperamide aangeboden, maar hij sloeg het toen af. Ik zeg: how to get rid of the shit. Na alles neemt hij de pillen nu aan.
We lopen nog wat kilometers langs de N525 met het Spaanse stel in de buurt. Na vijf kilometer moet de camino komen. Dat blijkt bij een pelgrimsrestaurant te zijn. De camino wijkt van de weg af en gaat het bos in, en stijgt en daalt dat het een lieve lust is.
Bij Ponte Ulla moeten we zelfs naar de rivier, 200 meter dieper, en aan de andere kant weer naar boven. Ik vergat te vertellen, dat de zon er weer stevig tegen aangaat. We zijn blij dat we de herberg zien. Ik snap niet, hoe Jorge het heeft gered op een lege maag en een rammelend lichaam. Mijn complimenten. Het is een mooi, nieuw gebouw met goede voorzieningen. In de omgeving is er echter niets. Het avondeten kan indien gewenst bij de hospitalero worden besteld. Er is een groepje studenten communicatiewetenschappen uit de VS, dat vragen stelt. Ze hebben zelf ook de camino gelopen. Ik praat nog wat met ze, twee meiden beiden blond haar, de ene groene ogen, de andere bruine. We praten over hun afkomst, taal, camino enz. Het gaat in verschillende samenstellingen een paar uur door. De hospitalero maakt ook het avondeten. Aan de tafel zitten Jorge en Kaneil, ik weet niet hoe je het schrijft, een van de studenten van Afrikaanse afkomst. Ik krijg een bord, zo vol heb ik een bord nog nooit gezien. Kaneil eet die hoeveelheid op, bij mij blijft er toch wat liggen. Ik heb er echter wel een gemixte sla bij. Ook Jorge eet een pasta, alleen zonder tomaten. Hierna zitten Jorge en ik nog gezellig met de studenten te praten.