Hercules

Vr 12 juni La Coruna bewolkt/zon
Bevrijd van onze rugzak gaan Guy en ik naar de Toren van Hercules op de verste uithoek van La Coruna. Julius Caesar landde hier in 61 VC. Het verhaal gaat, dat de reus Geryon als een tiran over het gebied tussen de Taag en de Douro heerste. Hercules daagde hem uit en na drie dagen werd het gevecht in het voordeel van Hercules beslecht. Hij hakte het hoofd van de reus af, begroef het en gelastte op die plaats een toren te bouwen.
Voor een paar Euro mag de toerist het zaakje van binnen bekijken. Het begint direct al met wat bijelkaar geraapte stenen, ik dacht dat het bouwafval was, maar het blijkt het oorspronkelijke fundament te zijn. Het is maar goed, dat het er in verschillende talen bijstaat. Pelgrim Ben zal hier ook wel weer van alles inzien, maar dan moet ie nog een stukje doorlopen. Het plafond is af en toe zo laag, dat ik moet uitkijken om niet met een monnikskapsel het pand te verlaten. Fraai zijn de animaties van de toren door de eeuwen heen. Het verlichtingssysteem van de vuurtoren was in vroeger eeuwen een grote olielamp met een parabolische spiegel er achter. Heel ingeniaal.
Als toegift mag de toren worden beklommen. Guy liep er buiten al over te jengelen. In de toren kun je goed de gewelven in Romaanse bouwstijl zien. En eenmaal boven ligt de stad aan je voeten.
Wat gaan we nog verder doen. Het is geen gemakkelijke opdracht. Eerst maar eens een paar kilometer langs het oostelijk havengebied terug lopen. Een visser heeft beet. Hij weet, hoe hij een vis op het droge moet krijgen en laat het beest zichzelf uitputten. Bij de jachthaven wilde een meeuw er met de buit van een visser van doorgaan, maar hangt daardoor nu zelf aan het haakje. Met drie man wordt hij ervan bevrijd en even later ligt het beest nog wat versuft te dobberen op het water.
Ik schrijf wat kaarten naar familie en hoop dat een ervan Kaapstad nu wel bereikt. Als je iets daarheen verstuurt, weet je nooit of het aankomt. We gaan verder door naar het Casa de las Ciencias. Guy vertrouwt me toe, dat zijn vrouw altijd naar een museum voor schone kunsten wil en hij naar een wetenschappelijk. Jammer genoeg is het planetarium vandaag niet open. Guy heeft geen zin om voor de rest het museum in te gaan en zo staan we weer snel buiten.
Opvallend is toch wel het aantal mensen dat bedelt. Ik koop een boekje met sudoku puzzels om me tijdens de verschillende reizen bezig te houden. In de eerste kiosk is alleen niveau 2-3 te krijgen, maar die los je op zonder dat er maar een hersencel wordt geactiveerd. In de tweede kiosk wijst Guy me op een boekje 9-10. Dat begint erop te lijken.
Terug in het hostal vraag ik een man die met zijn laptop bezig is of hij de foto's van mijn mobieltje op een net door mij aangeschafte USB-stick zou willen zetten. Geen probleem, zegt hij. Of toch? De laptop geeft aan er 3 uur over te willen doen. Na wat pogingen om dit te versnellen zegt de man, dat hij niet zo lang de tijd heeft.
Op de kamer ligt Guy te slapen. Onvoorstelbaar wat een slaapvermogen die man heeft. Hij nodigt me uit om pulpo, inktvis, te gaan eten voor zijn verjaardag. Hij was gisteren jarig maar heeft het me niet verteld. Hij vindt het niet belangrijk. Ik feliciteer hem alsnog. De restaurants zijn nog niet open, dan maar eerst een cana. Een uur later zitten we achter een schotel met pulpo a la plancha. Voor ieder ligt er een arm van de octopus a raison van € 12,50. Een inktvis levert dus 100 Euro op. Ik vraag of ze worden gekweekt, maar volgens de chef komen ze uit de directe omgeving of worden ze uit Afrika of Zuid-Amerika geïmporteerd.
Op de tv wint een vrouw met een spelletje maar liefst bijna vijf ton. We raken aan de praat met de knaap die bedient. Hij moet hiervoor met zijn salaris van € 1.000 per maand zijn hele leven werken. Hij schakelt over op politiek en het wordt een leuk gesprek. Iedere keer als ik Spanjaarden hoor, geven ze af op de bestuurders en zien ze een enorm verschil tussen Noord- en Zuid-Europa. Ik geef aan waardoor de verschillen komen. Ook komt voetbal aan bod, hij roemt Feijenoord en Ajax. Dit was het laatste maal dat ik met Guy geniet en hij me aanbiedt vanwege zijn verjaardag. We zijn verschillend, maar ook hetzelfde. Ik bedank hem.