Spelling

Do 11 juni Muxia - La Coruna regen/zon
Vandaag met de bus naar La Coruna. Guy wilde niet die van 7:15 uur nemen, maar de latere van 10:45 uur. Dan kun je het rustig aan doen, is zijn argument. Wakker ben ik toch al om zes uur, al is het alleen al vanwege het gerommel van de vroegstappers. Dus van mij had de vroege bus gemogen. En wat uitslapen betreft, Guy slaapt al vanaf gisteravond half negen. Niet normaal zo lang. Een paar vrouwen staan wel twintig minuten met hun rugzakken te kloten. En dan maar zeggen, dat mannen onhandig zijn.
Het regent zachtjes. Gelukkig geen loopdagen meer, dus het mag van mij gieten. Ah, dat is gemeen, en die andere pelgrims dan?
We bestellen twee koffie en nestelen ons in een stoel om 2,5 uur op de bus te wachten. De tijd gaat snel omdat we het onderwerp taal aansnijden. Ik leg uit waarom ik vind dat de spelling van het Nederlands sinds de hervorming in 1920 verziekt is. Neem het werkwoord lopen. Vroeger schreef je dat met dubbel o, dus loopen. In de oude situatie was het eenvoudig: ik loop, jij loopt, hij loopt, wij, jullie en zij loopen. Na 1920 werd het bij het meervoud met en o geschreven, dus lopen. Bij dezelfde klank twee verschillende schrijfwijzen. Wat een nonsens. En ik vermoed dat toen ook de zogenoemde open en gesloten lettergrepen zijn ingevoerd om dat te rechtvaardigen. Misschien kan een taalkundige daar iets over zeggen. En zo gaat Guy in op de verschillende vormen verleden tijd in de taal. Ach, we vullen de tijd aardig op.
Af en toe speel ik ook nog tolk voor pelgrims die er met de barkeeper niet uitkomen. Het gaat natuurlijk steeds over hetzelfde en het is onbegrijpelijk dat je na weken camino nog niet een tostado con mantequilla y mermelade kan bestellen.
Er gaan meer pelgrims met de bus naar La Coruna. Na een uur moeten we in Carballo overstappen en nog weer anderhalf uur later draait de bus het eindstation op. We lopen op gps naar het hostal.
La Coruna is een havenstad met veel grote gebouwen. Het hostal bevindt zich op de vierde verdieping van een gebouw dat ook wordt gebruikt door advocaten, architecten en bedrijven. De trap oplopend heb ik maar aan een vriendelijke dame gevraagd, waar we moesten zijn. De kamer heeft uitzicht op het Palacio de Justicia. Even de rugzak afwerpen en bijkomen, daarna kan de verkenning beginnen.
Een groot cruise schip torent boven alles uit, het is de Anthem of the Seas. Bij de haven zijn bouwvakkers bezig met een groot gat in de grond, vermoedelijk een uitbreiding van de parkeergarage. Rond de haven is alles licht van kleur, de tegels en de gebouwen. Ik moet mijn ogen dicht knijpen om wat te kunnen zien. We lopen via het Plaza Mayor terug de straatjes in op zoek naar een restaurant. Na de bestelling krijgen we ons eten toegeworpen, de Jacobusschelp glijdt bijna van mijn bord. Guy is halverwege met zijn soep of de secundo wordt op tafel gekwakt. Ik heb zelden zo'n onbehouwen bediening gehad.
In La Voz de Galicia lees ik dat staatspostbedrijf Correos nu ook de rugzakken vervoert. Deze valse pelgrims willen zelf de pijn van het sjouwen niet ondergaan, maar wel hun compostela ontvangen.