Thermen

Di 2 juni Ourense zon
Vandaag hoeven we niets en alles mag. Jorge en ik hebben een rustdag in Ourense. We staan laat, een uur of acht, op. Een douche, kleren wassen en ontbijten. Ach, soms is het leven simpel.
Even na negen uur verschijnt ook Gabrielle aan de ontbijttafel en we besluiten met zijn drieën naar de thermaal baden te gaan. Een treintje op banden gaat vanaf het Praza Maior - let op de spelling, Gallisisch lijkt veel op Portugees - brengt ons er naar toe. De baden liggen langs de Rio Mino, ver buiten de stad. Er zijn verschillende zones met baden. In het treintje heeft Jorge met een jonge Spaanse vrouw bepaalt, welke de beste voor ons zouden zijn. Het worden de laatste. In de trein zegt een oudere man, dat het uitzonderlijk weer is. Nou, van mij mag het zo blijven.
Hoewel je eigenlijk volgens de borden zwemkleding aan moet, gaan Jorge en ik er met onze onderbroek in. Die van mij is nauwelijks van een zwembroek te onderscheiden, want het is zo'n high speed drogend exemplaar. Hier hebben wij al dagen naar verlangd, niet lopen, geen rugzak om, maar heerlijk in het warme water omringd door mooie vrouwen, de anderen worden weggefilterd. Wat een weldadigheid. En dan te bedenken dat Luiciano en Augustin nu aan het ploeteren zijn, zeg ik tegen Jorge. Daarna een dompeling in het koude bad. En de cyclus kan zich herhalen. Jorge en Gabrielle maken foto's, maar ze krijgen te horen dat dat niet mag. En de mensen in het bad blijven er maar over napraten, alsof er iets schokkends is gebeurd.
Na een goed uur zijn we wel uitgebadderd en gaan we terug naar het centrum. We laten ons afzetten bij de Ponte Romana. Vanaf de brug heb je een goed uitzicht op de futuristische Ponte do Mileno, die zo van Gaudi kunnen zijn. Op het plein voor ons hostal drinken we wat en nemen later een lunch. Daarna is het tijd om alles te laten verteren, siësta dus.
Onder het eten hebben we het nog gehad over het andere levensritme, maar ik kan de siësta wel begrijpen, met deze temperaturen valt er buiten nauwelijks te werken. Het zou voor noordelijke landen ook wel een idee zijn om werknemers 's middags een dutje te laten doen. Dat komt de productie misschien wel ten goede.
Later op de middag, ik heb wat boodschappen gehaald, zitten Niels en Jorge op het terras. Niels heeft nog steeds wat last van een opgezwollen rechter enkel, maar verder gaat alles goed. Gabrielle schuift ook aan. En zowel op het plein voor ons hostal als wat later op het Praza Maior valt me op dat het Engels van Niels ook een stuk beter geworden is. Was het eerst iets over het weer, nu wordt er geschiedenisles gegeven over het koningshuis van Denemarken en de politieke situatie in de wereld besproken. We nemen afscheid van Gabrielle en Niels, waarschijnlijk zien we ze niet meer.
Jorge en ik eten nog een tapa pulpo, inktvis. Hij vertelt, dat zijn vader een mentale ziekte heeft en in een kliniek leeft. Het heeft diepe sporen in het gezin achter gelaten. Acht jaar geleden besloot zijn moeder te scheiden. Jorge staat achter die keuze. Aanstaande vrijdag wordt zijn vader zeventig.
Zo krijgt een leuke dag toch nog een triest eind.