Onverwachte ontmoeting

Ma 11 april Santa Fe - Alboloduy 15 km 08:25-12:15 zon, wind
Een prima nachtrust gehad, tot na zeven uur. Geen gesnurk of vroeg opstaande mensen.
Voor het ontbijt, een tostado  con mermelada y te, moet ik naar de bar. Die is anders dan in Nederland al gevuld. Er wordt zelfs al alcohol genuttigd. Spanjaarden ontbijten nauwelijks. Wat wil je, als je 's avonds om tien uur warm hebt gegeten, dan zit je maag de andere ochtend nog vol.
Een beeld van Don Quijote prijkt aan de rand van het gehucht. Het is gemaakt door de School van Schone Kunsten te Almeria.
Het begint direct al met een klim gevolgd door eenzelfde afdaling, om vervolgens dit nog twee keer te herhalen alleen met grotere hoogteverschillen. Al met overbrug ik grofweg 500 hoogtemeters. Dat is alvast om te wennen voor de komende dagen. De heuvels bestaan hier niet uit gesteente, maar het is leem of mergel met kiezels. In de verte schitteren besneeuwde toppen. Begroeiing is laag, er staan geen bomen.
In Alhabia zit de helft en het zwaarste deel van de tocht er op. Er is markt. Na een cortado probeer ik de camino weer op te pakken. Als ik weer op een doorgaande sta en het kaartje raadpleeg stopt een auto. De man, een dertiger, vraagt of ik naar Abdoloduy ga. Hij schakelt over naar Engels, maar komt er beter uit met Frans. Je hoeft alleen de rivier maar te volgen. Ik geef je een stempel in het ayuntamento. Het is me niet duidelijk of hij de burgemeester van  het gehucht is. De vrouw naast hem, zegt hem dat ik misschien wel mee wil rijden. Hij zegt haar mij vragend aankijkend, dat ik liever wil lopen. Hetgeen ik bevestig, anders kan ik de camino beter liftend afleggen. Weer een rio seco, maar wel een betonnen beschoeiing van twee meter hoog. Er moet toch wel heel wat regen vallen, anders leg je die toch niet aan. Langs de rivier staan huisjes, maar je wilt er niet wonen. Het zijn niet de huizen langs de Vecht. Daarvan is zelfs het theehuis mooier en groter. Bovendien is het uitzicht beton.
Links de rivier, rechts de huisjes. Bij Santa Cruz is dat omgekeerd. Nee, ik loop niet verkeerd, maar moest de bedding oversteken.
Het lijkt of het dal doodloopt, de lijnen van de heuvels lopen naadloos in elkaar over. Maar die schijn bedriegt, er blijkt een opening. De wind giert er doorheen en ondanks het gewicht van mijn rugzak kan ik me met moeite staande houden. Abdoloduy ligt een paar honderd verderop. Bij de ayuntamento haal ik het stempel. De burgemeester is er niet. Ik vraag aan de vrouw, waar ik kan overnachten. De gemeente bestiert ook het onderkomen voor pelgrims en ze begint aan een reeks telefoontjes. In het onderkomen blijken er problemen met het licht te zijn en zo mag ik in het casa rural overnachten. Weer een compleet huis voor mij alleen. Ze brengt me er heen. Als we naar buiten stappen hoor ik een bekende stem boven me, de burgemeester. Hij wenst me Bon camino.
Ik werk het pelgrimsritueel af van eten halen en opeten, de was doen en drogen, en douchen. En natuurlijk een rustgevend dutje.
Dan is het tijd voor de blogs. Als mijn mobieltje aangeeft, dat hij wel wat voeding kan gebruiken, blijkt de elektriciteit uitgevallen. Een paar mensen bevestigen dat, wijzend op een paar elektriciëns die in een mast bezig zijn. Dan ga ik maar naar de bar. Ik vraag hoe laat la cena is en wat het biedt. Kennelijk vindt de bardame, dat ik bij het schrijven van mijn blog wel een muziekje kan gebruiken. Ik vond het net zo rustig.
Ze houdt van een echt veilige wifi-verbinding, want de sleutel is wel 20 karakters lang, hoofd- en kleine letters afgewisseld.
Ik sta nadat ik de was in het casa heb binnen gehaald, net vertrekken, als er op de buitendeur wordt geklopt. Als ik open doe kijk ik tegen een leuk uitziende vrouw aan. Sonia, stelt ze zich voor. Ze komt vragen of ik van de omleidingen van de camino weet. Nou nee, maar dat gaat ze mij vertellen. We lopen naar het ayuntamento en hebben gelijk al lol. Ze start haar computer en opent wat files. Een aantal ken ik. Die heb ik zelf op mijn mobiel staan. Ze draait een aantal kaarten uit en zegt hoe ik morgen moet lopen. Ze slikt steeds de laatste letters in en ik leg haar daarom uit hoe je verschillende woorden in het Spaans uitspreekt. Luz, dus loeth en moet loe. En een lol dat we hebben. Ik ben vergeten te vragen of ze morgen niet een stukje mee wil lopen.
Terug in de bar eet ik een plato combinado, gewoon zoals thuis alles op een bord. Het geluid van de muziek is zeer slecht afgesteld en ik zeg, dat ik het geluid van bandjes regel. Even later sta ik de equalizer in te stellen. Net wat ik dacht, was het laag helemaal opgekrikt en daardoor in de ruimte niet om aan te horen. Ook vermoeiend met praten. De mannen in de bar blijken er ook te werken. Ze bepalen een aardig deel van de omzet. Nadat de muziek op standje hard gaat, houd ik het voor gezien.