Las gafas de Fernando

Zon 1 mei Alcaracejos - Hinojosa del Duque 23 km 07:40-12:20 zon
Een haan schreeuwt zich schor om zijn harem wakker te krijgen: Tijd voor een eitje, dames. Ik ben na een niet door geluiden onderbroken nachtrust ook wakker, het is half zeven. We hebben afgesproken om acht uur te gaan ontbijten. Ik vond dat al laat en nu ik wakker ben zeker. Ik besluit op te staan, want anderhalf uur plafondstaren is niets voor mij. En zo begin ik om 7:40 aan de dagelijkse tocht.
De hemel is blauw en gouden zonnestralen strelen de wereld wakker. Bloemen rekken zich uit en keren zich naar de zon. Schapen liggen als bollen wol in het gras. Koeien staan in een stal van golfplaten te eten. De hitech vrije in- en uitloopstal met melkrobots is hier nog niet doorgedrongen. Een vrouw is bezig haar straatje schoon te vegen. Pluk de dag, zal ze denken. Mijn type. In Villanueva del Duque houdt een standbeeld de mijnwerkers van weleer in ere. Een groep zwarte Iberische varkens staart me nieuwsgierig na.
He, sta ik ineens op een weg. Kennelijk genietend een pijl over het hoofd gezien. Een man die me net op de landweg in zijn auto is gepasseerd en me een tijdje ziet staan, roept: Camino? Ja, roep ik terug. En hij gebaart: daar. We lopen naar elkaar toe. Ik vraag hem, hoe ver het over de weg naar Fuente la Lancha is. Wat ik al dacht, een goede kilometer. Dat moet dan maar.
Er loopt de hele tijd een donker figuur linksvoor met me mee. Het is een meegaand type, dat zich soepel om stengels en stenen plooit en nooit harder gaat dan ik zelf. Mijn lichaam is al niet vet, maar ik vraag me af of het zijne wel enige dikte heeft. En waarom is het zo donker?
Rechts borrelen een paar kalkoenen. Die zullen met Thanksgiving of een andere feestdag wel in de pot verdwijnen. Een konijntje springt voor mijn  voeten weg. Naaktslakken doen verwoede pogingen zo snel mogelijk het zandpad over te steken. Gezien hun tempo zullen de meeste wel aan de zon ten prooi vallen en de avond niet meer meemaken. In plassen zwemmen honderden donderkopjes. Er liggen hopen grote keien van het formaat waarvan volgens overlevering Hunnen in Drente bedden hebben gemaakt.
Ik zie een zonnebril liggen. Zal ik hem meenemen of niet? Had ik het maar gedaan, want later blijkt die van Fernando te zijn. In Hinojosa del Duque zit Fernando in de bar naast het ayuntamiento. Hij heeft de politie gebeld, want daar moet je je inschrijven voor de albergue. Als we naar buiten lopen, komt er toevallig een aan en handelen we formaliteiten af.
Drie personen, dos varones y una mujer, aangehouden voor het verkopen van marihuana lees ik in de krant. In het huis in Baena trof de politie 77 gram van het spul aan en nog wat flessen drank en nog zo wat. In Nederland zou de politie hiervoor niet uitrukken denk ik.
Achter me staat een tv aan op een leuterprogramma. Aan de andere kant van de bar staat uiteraard voetbal op. Het geluid van die tv komt via het restaurant met enige vertraging ook bij mij terecht, waardoor het lijkt of ik in een echoput zit.
Even later komt Fernando langs en ik roep hem. Hij begint weer over zijn zonnebril. Zelfs de politie krijgt het verhaal te horen. We hebben het ook over andere dingen. Nog weer later komen de anderen binnen. Geschiedenis, kunst, cultuur en muziek, alles komt aan bod. Het verbaast mij, dat zulke vakken op scholen niet meer in samenhang worden gegeven. Ook nu komt de zonnebril weer op de proppen. Fernando begrijpt maar niet, dat Nederlanders een zonnebril laten liggen. Een Spanjaard zou hem oppakken en als niemand er om vroeg, het als zijn eigendom beschouwen.
Na de drank en discussies gaan we nog een uurtje slapen. Al snel besef ik, dat er nu vier snurkers zijn. Ik verhuis mijn matras naar een andere kamer.
Na het avondmaal is er een processie van San Gregorio. We zien slechts de start, maar omdat  morgen een lange etappe wacht liggen we even na tienen op bed.