Ook goedemorgen

Ma 2 mei Hinojosa del Duque - Monterrubio de la Serena 33 km 07:05-13:00 zon
Goedemorgen, zeg ik als de kamer van de anderen binnenloop. Ben is bezig met zijn hobby beeldscherm kijken, Kees worstelt met zijn steunkousen en Anna zegt 'Nu even niet, Jan'. Ik weet niet wat ik verkeerd doe, als ik mensen goedemorgen wens, maar net als vroeger in de lift op mijn werk als mijn collega's niet reageerden, zeg ik 'dan geen goedemorgen' en loop de kamer af. Vreemde mensen die Nederlanders. Ik begin te snappen wat Fernando gisteren bedoelde.
Na het ontbijt stappen Fernando en ik de vroege morgen in. Buiten het dorp gekomen ga ik in mijn eigen ritme door. Het is een mooie omgeving, iets wat ik gisteren ook al heb gezegd. Velden met haver en tarwe, eiken, bloemen, fluitende vogels, iedereen heeft zin in deze nieuwe dag.
He, geen pijl bij de weg, zeker iets teveel naar mijn zin gehad. Via mijn gps weet ik precies waar ik ben, even een ommetje gemaakt van anderhalve kilometer. Ik zie de anderen in de verte gelijk met mij oplopen. Dat heb ik geleerd van varen: als de achtergrond van de andere boot niet verandert, kom je op hetzelfde punt uit. En dat gebeurt precies zo, waar de weg waarop ik loop hun pad kruist. Hoe kun je nu verkeerd lopen, het staat goed aangegeven, krijg ik te horen. Ja, dat kun je nu wel zeggen, denk ik, maar misschien werd ik wel even afgeleid door het geblaf van de honden. Want dat is ongeveer de plaats waar ik kennelijk een pijl gemist heb. Zulke dingen gebeuren. Teruglopen doe ik niet, dus ik zal het nooit weten. Twee uur gelopen betekent even bijtanken, de anderen lopen door.
Een uur later haal ik ze bij, terwijl ze een rustplaats zoeken. Ik loop door. Na het Andreaskruis van de verlaten spoorlijn zie ik Fernando. Als ik bij hem ben, geef ik een tik met mijn stok op zijn rugzak. Hij schrikt er veel meer van dan mijn bedoeling is, maar gelukkig kan hij er toch om lachen. Hij was compleet in gedachten verzonken.
Na een half uur moeten we een rivier oversteken. Ik doe dat eerst en ga aan de andere kant wat eten. Fernando eet eerst wat voor hij zijn waterschoenen aantrekt en door het water waadt. Hij maakt er met mobiel op selfiestick een videoverslag van. Even later waagt Ben, die behendig van steen naar steen stapt, de overtocht.
Na nog een uur mooie panorama's moeten de laatste acht kilometer over asfalt worden afgelegd. Dat is wat minder.
De herberg en het hotel ernaast blijken dicht. Dan maar bij de bar navragen. Na wat misverstanden en heen en weer geloop, kom ik terug in dezelfde bar, want die blijkt ook kamers te verhuren. Dat had ik niet begrepen. Ben komt een uur na mij binnen, Kees en Anna drie uur.
Stom, stom, stom! Ben ik de verjaardag van mijn petekind Malou vergeten. Hoe kan ik dit ooit nog goed maken? Dagen tevoren heb ik er steeds aan gedacht, niet vergeten, en doe ik het alsnog. Bij dezen van harte gefeliciteerd.
Fernando, eerder gezien door Ben, heeft zich geïnstalleerd bij de Deense vrouwen. Hij heeft stevig gedronken en zij weten niet zo goed wat ze met hem aan moeten. Als hij mij ziet, vraagt hij verontwaardigd, waarom ik niet in de eerste bar heb gewacht. Vanmiddag bij de rivier heb ik hem al uitgelegd, dat ik altijd eerst de moeilijke dingen afhandel en daarna ga rusten, dus eerst de top beklimmen of eerst onderdak zoeken en daarna drinken.
Later aan de eettafel onttrek ik me aan het gesprek, ik heb er niet zo'n zin in en dat valt de anderen op. Ze vragen of er wat is. Nou, eigenlijk niet zoveel, als wel dat ik wil laten ervaren dat als je je constant achter je beeldscherm verschuilt, je ook niet aan het gesprek deelneemt. Het maakt ze wat onzeker. Vroeger ging ik tijdens een cursus ook wel eens op 'iemands plaats' zitten. Meestal voelden de mensen zich dan ontheemd, hoe durf je, het is mijn plek, ik zat hier gisteren ook. Een mens hoort zich volgens zijn gewoontepatroon te gedragen en daarvan niet af te wijken.