Lo siento

Wo 4 mei Castuera - Campanario 20 km 07:10-11:15 zon
Beide dames voelden zich gisteravond weer jong en trokken als pubers hun matrassen naar buiten om onder de sterrenhemel te kunnen slapen. Echt jaren 60. Jammer, dat die donkere Don niet langs kwam. Nu ligt alleen Kees nog in de kamer waar ook mijn bed staat. Lekker rustig, zou je zeggen. Nou nee, want hij heeft vannacht zijn kettingzaag voorzien van een nieuwe ketting en wil hem op alle stukken hout uitproberen. Bovendien hoor ik beide lieden op de andere kamer aan de andere kant van het gebouw ook nog en het lijkt wel of er buiten vuurwerk wordt afgestoken. Je zou toch zeggen, dat slapen iets met rust te maken heeft.
Nadat Fernando met groot misbaar, lampen aan, schuiven met stoelen, klappen met deuren enz. het laatste beetje rust uit mijn nacht heeft geperst, sta ik ook maar om kwart voor zeven op. Ik eet lekker een restje spaghetti op.
Met buenos dias en een bedankje overhandig ik de sleutels van de albergue aan de dienstdoende diender. Buon camino en daar ga ik.
Wederom een mooie route, wat golvend, in de buurt van Campanario kan ik zelfs Castuera nog zien, hemelsbreed zo'n 15 km.
In het centrum van Campanario staan vier agenten met elkaar te praten en met dat ik op hun afloop, stapt er een naar me toe. Zoek je de herberg? En hij begint te bellen. De herberg is op woensdag gesloten, je kunt slapen in de polideportivo, de sporthal. We zijn met vijf pelgrims, zeg ik. Hij probeert behulpzaam een ander nummer. Hij stelt voor dat ik naar de sporthal ga en als hij de beheerster van de albergue heeft kunnen bereiken, mij dat in de sporthal komt zeggen. Ik loop richting sporthal, die buiten het dorp ligt, niet zo gunstig voor het eten en vertier. Bij een bar haal ik een cortado, daar ben ik wel aan toe. Het is dik na half twaalf.
Onderweg vraag ik nog een keer waar de sporthal is en dan hoor ik ineens dat er terug ook een hostal is. Op weg naar de sporthal kom ik langs het politiebureau, waar de agent van eerder mij herkent en inmiddels contact heeft gehad met de albergue. We praten nog wat, hij zet een sello in mijn credenciaal, en na muchas gracias ga ik op weg naar de albergue. Daarbij loop ik nog even verkeerd omdat de A meer op een vlek leek. En dan ben ik toch in de herberg in een oud stationsgebouw een fors eind buiten het dorp en er is niets te krijgen. Voor het avondmaal wil de herbergierster ons wel naar het centrum brengen en weer ophalen. Ik denk, dit wordt niets, en bel een aantal keer met Kees. Om een lang verhaal langer te maken, het hostal blijkt iets van een kamerverhuur te zijn en toevallig zitten de anderen in een bar waar de verhuurder ook zit, en hij heeft wel vijf bedden beschikbaar. Nu komt mijn taak om op te bellen naar de vrouwen van de herberg die zojuist op hun vrije dag twee kamers in orde hebben gemaakt en nederig mijn excuses aan te bieden en er maar een draai aan te geven, dat mijn vrienden liever in het dorp blijven. Als een van de dames na het telefoontje met haar auto de sleutels komt ophalen, staat haar gezicht op onweer. Mijn 'lo siento' hoort ze geeneens. Wel krijg ik nog wat verwijten over me heen en ze scheurt weg, nee loop jij maar lekker terug naar het dorp ... (vul de rest zelf maar in).
Bij tankstation vraag ik waar hostal La Cruz is. Niemand weet het. Uiteindelijk blijkt het een deel van het gebouw op het kruispunt te zijn. Op dat moment hoor ik de stemmen van de anderen, die ook lopen te zoeken. Even aftikken 20 Euro voor een eenpersoonskamer en 30 voor z'n tweeën. Woekerprijzen voor deze ambiance, maar we hebben een dak boven ons hoofd.
Na de opfrisbeurt moet ik eerst de vochthuishouding op peil brengen. In de bar hangen oude foto's aan de muur. Van hier, zegt de waard. Op een foto staan twee vrouwen met banduleras (of zoiets), een snaarinstrument met zo te zien acht snaren. Meer weet de waard er niet over te vertellen. Kees komt wat later ook wat vocht innemen.
Met Ben even het dorp ingegaan om het centrum te zien. De eigenaar van onze kamers heeft er ook een bar en zet verschillende TV-schermen op zijn terras voor de voetbalwedstrijd vanavond tussen Real Madrid en Manchester City. Een TV krijgt hij maar niet aan de praat.
Tijdens het avondmaal komen onderwerpen als regressietherapie aan de orde. Ik vertel over de spirituele kant van oom Kees, daar gebeurde altijd wat in huis.