Triest

Vr 6 mei Don Benito - Medellin 10 km 08:45-10:45 bewolkt / regen
Ben en Kees hebben niet of nauwelijks gesnurkt en ze bekennen het nog ook! Al die vermoeiende nachten hadden dus niet gehoeven. Ze willen zeker een goede indruk achterlaten.
Een latertje vandaag, de mannen staan pas tegen acht uur op en de dames blijven zelfs slapen. Anna, Ben en Kees gaan laat in de middag met de bus naar Madrid en vandaar vliegen ze morgen naar huis, en Riecky pakt de bus naar Castuera waar haar auto staat en rijdt dan naar huis.
Vlak voor de bar stapt Kees in een hondendrol, terwijl Ben nog zo zei dat die er lag. In Spanje laat het baasje de rommel van zijn viervoeter gewoon liggen, voor de deur van een ander en midden op de stoep. Kees wil het eerst aan de voordeurmat van de bar smeren, maar bedenkt zich en gaat met wat papier aan de slag.
De route naar Medellin loopt eerst langs de drukke weg en bij het viaduct over de spoorlijn vind ik het toch wat minder prettig worden, want er is geen ruimte het vege lijf te redden en de auto's razen vlak langs.
Even na het viaduct buigt de camino af naar een landweg. Dat loopt rustiger. Het Castillo de Medellin ligt hoog en komt  steeds dichterbij. We gaan naar het huis van Micaela, de vrouw die me gisteren haar adres gaf. Een fraai onderkomen, vinden we. Ben vraagt tegelijk om haar kaartje voor volgend jaar.
Na mijn rugzak in de kamer te hebben gezet, gaan we naar het Castillo. Eerst kom je dan langs de historische opgravingen. Ik ga de kerk in waar de kaartverkoop is. Om de tentoonstelling en de opgravingen te zien kost drie Euro, zegt de jonge vrouw, en voor het kasteel twee. En voor beide, vraag ik lachend. Nee, korting zit er niet in. Omdat Ben naar boven is gestierd, zeg ik dat we eerst het kasteel gaan bezoeken en op de terugweg bij haar langs komen.
Als pensionado krijgt Kees 50% korting en kan voor een Euro naar binnen, terwijl Ben en ik de volle entreeprijs van twee Euro mogen betalen. Volgend jaar ga ik ook verdienen, ik ga alle musea in Spanje af en reis met openbaar vervoer. Dat is binnenlopen.
Ben weet bij elke steen een Romeinse sage te vertellen. Is het niet Nero die hier de eerste steen heeft gelegd, dan toch Caesar die hier samen met Cleopatra tijdens de veldtocht tegen Hispania de liefde heeft bedreven. Hoe hij het allemaal weet, veel lezen, zegt ie dan. Ik lees aardig wat, maar kennelijk een ander genre. Terug bij de kassa van de opgravingen verontschuldig ik me en zeg, dat we vanuit het kasteel al alles hebben gezien.
Bij de bar op het Plaza nemen we een afscheidscola. Ik loop met hun mee naar de doorgaande weg en daar is het afscheid definitief. Zij gaan linksaf richting Don Benito en ik loop naar mijn gasthuis.
Na een douche geef ik mijn vuile kleren aan Micaela. Ik had gevraagd, of zij die voor mij in de wasmachine wilde wassen, want met een handwas is het vuil er niet meer uit te krijgen. Het gaat regenen, harder en harder. Ik hoop dat Ben en Kees al in Don Benito zijn.
De rest van de middag vul ik met het plannen van de dagen tot Leonie komt. Ik wil een hostal in Sevilla boeken, maar door een concert van wisselstroom/gelijkstroom (AC/DC) is alles wat normaal geprijsd is volgeboekt, alleen vanaf 120 Euro is er nog wel wat te krijgen. Ik besluit in Merida te blijven, waar ik maandag aankom. Woensdag neem ik dan de bus en kom min of meer gelijktijdig met Leonie in Sevilla aan.
Eigenlijk voel ik me de verdere middag een beetje triest. Toen ik met de tocht in Almeria begon en tien dagen alleen was, heb ik dat gevoel nooit gehad. Ik kan me voorstellen, dat oudere mensen die steeds meer broers en zussen, familie en vrienden om zich weg zien vallen, het op enig moment ook wel best vinden om te gaan ...