Wo 20-06-2018 Terracina
Alleen de eerste dag heb deels over de Via Appia gelopen, de oude Romeinse weg met de grote plat geslepen keien. Daarna week de Via Francigena er vanaf. Hier in Terracina zie ik weer bordjes van de Via Appia. Ik heb nu 140 van de 830 km afgelegd, nog 690 te gaan.
Sommige dagen waren uitdagend te noemen. Als men meer pelgrims wil aantrekken zal er wat aan de bewegwijzering en het onderhoud van de route gedaan moeten worden. Ook moeten er ostellos komen om te overnachten en restaurants zouden menu's de pellegrino moeten leveren. Nog heel wat te doen dus.
Ik kom net bij de kapper vandaan. Hij heeft het voor mijn doen pittig kort geknipt en het nekkie gebeft. Met deze warmte is dat alleen maar prettig. In de zaak zei niemand een woord. Dat is bij ons wel anders, want voor de laatste nieuwtjes moet je bij de kapper zijn. Alleen een man die eerst met veel bombarie naar binnen kwam en een telefoontje kreeg en weer naar buiten ging heeft wel een half uur luid kakelend voor de deur gestaan. Iedereen was blij toen ie wegging.
Op het plein zijn mensen van de crew apparatuur aan het opstellen voor een dansuitvoering vanavond. Ik kijk er onder het genot van koffie naar. Daarna ga ik op zoek naar bezienswaardigheden. Het enige wat ik echt mooi vind is de Chiesa de Santissimo Salvatore met z'n prachtige Ionische zuilen. Gisteren was een fotograaf daar bezig om van een hoogzwangere vrouw met ontblote buik opnames te maken. Of dat nou juist daar op het bordes van de kerk moet of niet, is het een mooi plaats, is de vraag.
Terugkomend met wat boodschappen zit de familie bijelkaar gebak te eten. De heer des huizes is 81 geworden. Zou je niet zeggen. Franziska is in ieder geval een stuk jonger. Ik feliciteer hem en krijg een stuk gebak aangeboden en een glas champagne.
Rond zes uur brengt de oude baas in een grote VW Sharan een vriend naar huis en mij naar de schoenmaker. Hij weet nog aardig door het verkeer te laveren, drukt door op z'n Italiaans en moet er zelf om lachen ze er hier zo'n rijstijl op na houden.
Aan mijn schoenen wordt de laatste hand gelegd. Voor 7 Euro zijn ze gerepareerd. Ik hoop dat ze nog 700 km meegaan.
Ik lees het boek De Aanslag uit. Een schitterend verhaal voor ieder die iets wil lezen over de smalle scheidslijn tussen goed en fout.
Ik eet lekker draadjesvlees in rode wijn gaar gestoofd. Eindelijk eens geen pasta of pizza. De dansvoorstelling gaat vanwege de net gepasseerde onweersbui niet door.
Op de tv is de wedstrijd Iran-Spanje aan de gang. Op deze zender gaat het meer om het commentaar of liever de bloedmooie meiden, dan om het voetbal.
Alleen de eerste dag heb deels over de Via Appia gelopen, de oude Romeinse weg met de grote plat geslepen keien. Daarna week de Via Francigena er vanaf. Hier in Terracina zie ik weer bordjes van de Via Appia. Ik heb nu 140 van de 830 km afgelegd, nog 690 te gaan.
Sommige dagen waren uitdagend te noemen. Als men meer pelgrims wil aantrekken zal er wat aan de bewegwijzering en het onderhoud van de route gedaan moeten worden. Ook moeten er ostellos komen om te overnachten en restaurants zouden menu's de pellegrino moeten leveren. Nog heel wat te doen dus.
Ik kom net bij de kapper vandaan. Hij heeft het voor mijn doen pittig kort geknipt en het nekkie gebeft. Met deze warmte is dat alleen maar prettig. In de zaak zei niemand een woord. Dat is bij ons wel anders, want voor de laatste nieuwtjes moet je bij de kapper zijn. Alleen een man die eerst met veel bombarie naar binnen kwam en een telefoontje kreeg en weer naar buiten ging heeft wel een half uur luid kakelend voor de deur gestaan. Iedereen was blij toen ie wegging.
Op het plein zijn mensen van de crew apparatuur aan het opstellen voor een dansuitvoering vanavond. Ik kijk er onder het genot van koffie naar. Daarna ga ik op zoek naar bezienswaardigheden. Het enige wat ik echt mooi vind is de Chiesa de Santissimo Salvatore met z'n prachtige Ionische zuilen. Gisteren was een fotograaf daar bezig om van een hoogzwangere vrouw met ontblote buik opnames te maken. Of dat nou juist daar op het bordes van de kerk moet of niet, is het een mooi plaats, is de vraag.
Terugkomend met wat boodschappen zit de familie bijelkaar gebak te eten. De heer des huizes is 81 geworden. Zou je niet zeggen. Franziska is in ieder geval een stuk jonger. Ik feliciteer hem en krijg een stuk gebak aangeboden en een glas champagne.
Rond zes uur brengt de oude baas in een grote VW Sharan een vriend naar huis en mij naar de schoenmaker. Hij weet nog aardig door het verkeer te laveren, drukt door op z'n Italiaans en moet er zelf om lachen ze er hier zo'n rijstijl op na houden.
Aan mijn schoenen wordt de laatste hand gelegd. Voor 7 Euro zijn ze gerepareerd. Ik hoop dat ze nog 700 km meegaan.
Ik lees het boek De Aanslag uit. Een schitterend verhaal voor ieder die iets wil lezen over de smalle scheidslijn tussen goed en fout.
Ik eet lekker draadjesvlees in rode wijn gaar gestoofd. Eindelijk eens geen pasta of pizza. De dansvoorstelling gaat vanwege de net gepasseerde onweersbui niet door.
Op de tv is de wedstrijd Iran-Spanje aan de gang. Op deze zender gaat het meer om het commentaar of liever de bloedmooie meiden, dan om het voetbal.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten