Schoenen

Do 21-06-2018 Terracina - Fondi 17,6 km 07:30-13:00 zon
Ik bedank Franziska en Mario voor hun hulp en goede zorgen. Voor de pelgrimsprijs van 20 Euro per nacht een prima onderkomen. Hegelbergen, onthou die naam.
Het gaat direct omhoog, prachtige zeegezichten, maar wel over de weg. Daar komt verandering in en de route wijzigt in categorie uitdagend. Een jongetje doet het hek open. Bij hek moet je denken aan een bos prikkeldraad en wat stokken, bijeengehouden door touw en ijzerdraad. Eenmaal voorbij het hek wijst hij het pad. Hier lopen genoeg paarden, maar aan de vele hopen te zien zijn de beesten behoorlijk angstig. Wederom ben ik gehavend als ik weer op het asfalt sta.
Hier grijp ik naar de gps, want de ene pijl zegt linksom en de andere, juist, rechtsom. Voor druk en minder druk asfalt. Het landschap bestaat uit meren en kanalen, waarover ik gisteren schreef, kassen, maar dan wel van plastic vellen en niet verwarmd, en grote wegen.
Wij hebben geleerd om links van de weg te gaan lopen, want dan zie je verkeer aankomen. Ik raad je aan om als de binnenbocht onoverzichtelijk is, gewoon over te steken naar de buitenbocht. En op een stille landweg ga je aan de kant lopen waar de zon vandaan komt. Een berm straalt namelijk minder hitte af, dan asfalt.
Door werkzaamheden aan de spoorbrug is de route geblokkeerd. Dan maar doorlopen naar een volgende oversteek of onderdoorgang. Die ligt bij het station en daar zijn ze aan het werk. Een man verbiedt me door te lopen. Ik begin een beetje zeuren. Een ander gaat zich er mee bemoeien en zo kom ik onder mille grazie aan de overkant. Daar spreekt een man mee aan, maar loopt dan toch door.
Bij het monasterio aangekomen blijkt er niemand te zijn. Ik kan wel naar binnen. Het even na één uur, dus het zal wel siësta zijn. Ik bel het telefoonnummer zonder succes. Dat wordt uren wachten.
Een korte inspectie van mijn schoenen leert dat de linker hakzool alweer heeft losgelaten.
Ik loop terug naar de bar die ik zojuist ben gepasseerd. Dicht. Er staat een drankautomaat. Er moet een man aan te pas komen om er bier uit te krijgen. Je moet er namelijk je ID in laten scannen en de mijne werkt niet. Soms schieten regels door.
Ik lig lekker een uurtje te dommelen bij het klooster als een man aankomt. Ik moet me toch sterk vergissen, als het niet dezelfde persoon als die bij het station.
Hij wijst me een kamer toe en het dagelijks ritueel kan beginnen. Later in de middag komt Adele, nee niet dé, maar de secretaresse. Ze zegt dat ik alles wat in de kasten staat mag gebruiken.
Ik maak een avondmaal met rijst, groenten en vlees, en heb nog wat over voor morgenochtend.